Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Το άλλο μας μισό...




Ψάχνουμε να βρούμε το άλλο μας μισό πιστεύοντας ότι αυτό θα μας γεμίσει και θα μας οδηγήσει στην ευτυχία.

Θα μας καλύψει το αίσθημα αυτό το δύσκολο για πολλούς ανθρώπους, μιλάω για το αίσθημα της μοναξιάς.

Το άλλο μας μισό που θέλουμε να έρθει στη ζωή μας και να καλύψει τα κενά που νοιώθουμε μέσα μας, που θα δώσει νόημα στη ζωή μας.

Ίσως μεγαλώσαμε ακούγοντας από τους γύρω μας ότι χρειάζεται να βρούμε το άλλο μας μισό για να ολοκληρωθούμε.

Το ερώτημα είναι όμως η ολοκλήρωση έρχεται τελικά όταν βρούμε κάποιον άλλον άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας μαζί του ή είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας;

Η απάντηση είναι ότι η προσωπική μας ολοκλήρωση είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς. Κανένας δεν μπορεί να καλύψει τα εσωτερικά μας κενά εάν δεν προσπαθήσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από το να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει, να τον αγκαλιάσουμε. Γεννιόμαστε μόνοι μας και πεθαίνουμε μόνοι μας. Βρίσκουμε έναν άνθρωπο που θα διανύσουμε μαζί τη ζωή αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι απλά ο συνεπιβάτης στο ταξίδι της ζωής μας. Γιατί στην πραγματικότητα ο καθένας μας το ταξίδι της προσωπικής του ζωής το διανύει μόνος του.

Χρειάζεται να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Άλλωστε εμείς πρέπει πρώτα να τον αγαπήσουμε, να τον καταλάβουμε γιατί είναι ο δικό μας εαυτός. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να το κάνει αυτό για εμάς γιατί τότε θα απογοητευτούμε..

Να αποκτήσουμε μια υγιή αυτοεκτίμηση με το να πιστέψουμε σε εμάς. 



Και εάν κάτι δεν μας αρέσει πάνω μας, εάν νοιώθουμε ότι έχουμε ανασφάλειες, φοβίες, νοιώθουμε ότι σε πολλά πράγματα είμαστε αδύναμοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας τότε η λύση είναι να γεμίσουμε τα κενά μέσα μας, να τα επουλώσουμε ώστε να φτιάξουμε τη δική μας γέφυρα που θα μας οδηγήσει στην αντίπερα όχθη, στην ευτυχία, ισορροπία, αρμονία.

Μόνο εάν ο καθένας μας ψάξει την δική του προσωπική ολοκλήρωση, τότε  όταν θα βρει το άτομο που θα θέλει να μοιραστεί μαζί του τη ζωή, αυτό που θα τους ενώνει θα είναι μια γνήσια, καθαρή αγάπη. Θα θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και όχι έχω ανάγκη να είμαι μαζί του. Έχω ανάγκη για να με προστατεύσει, να εξαρτηθώ μαζί του, να καλύψω τα δικά μου κενά και ανασφάλειες.

Θα κλείσω με μια φράση: Μην ψάχνεις το άλλο σου μισό.. Είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, ψάξε για το άλλο σου ολόκληρο..




Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Συναισθηματικό φαγητό




Φαγητό, κάτι που για κάποιους ανθρώπους είναι κάτι παραπάνω από το ‘’καλύπτω την βιολογική μου πείνα’’. Μέσα από αυτό στην ουσία καλύπτεται ένας πυρήνας συναισθηματικών αναγκών.

Μπορεί να τρώμε επειδή είμαστε στεναχωρημένοι, αγχωμένοι, χαρούμενοι, θυμωμένοι, μπορεί και από ανία ή από αισθήματα κενού μέσα μας.

Είναι σαν το φαγητό να γίνεται ένα ναρκωτικό για εμάς που θα μας ανακουφίσει από το άγχος μας, τους φόβους μας, τις ανασφάλειες μας.

Τι εννοούμε με τον όρο συναισθηματικό φαγητό; Ας πούμε ένα παράδειγμα. Γυρνάω σπίτι μου μετά από μία μέρα που υπήρχε ένταση, κούραση και αρχίζω να τρώω και συνεχίζω να τρώω παρόλο που χόρτασα.

Και μετά έρχονται οι ενοχές. ‘’Γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου’’; Που αυτό όμως μας δημιουργεί περισσότερο άγχος, ένταση και πάλι η διέξοδος είναι το φαγητό.
Στην ουσία μέσα από αυτό είναι σαν να ταΐζουμε τα συναισθήματα μας.

Πολλές φορές συμβαίνει να υπάρχει δυσκολία απώλειας βάρους που οφείλεται όμως στο μυαλό μας και όχι εξαιτίας του μεταβολισμού μας.


Ποιες είναι οι αιτίες του συναισθηματικού φαγητού;

Όταν οι γονείς επιβραβεύουν ή εκφράζουν τα συναισθήματα τους μέσα από το φαγητό.

Πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις είναι συνδεδεμένες με αυτό όπως γάμοι, βαφτίσια και άλλα διάφορα.

Η Υπερκατανάλωση φαγητού θα μπορούσε σε κάποιους ανθρώπους να είναι διέξοδος. Να προσφέρει ένα είδος εικονικής ασφάλειας.

Θα μπορούσε να πάρει την μορφή εκτόνωσης από αρνητικά συναισθήματα, φόβους, ανασφάλειες.

Πολλές φορές συμβαίνει όταν νοιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο της ζωής μας ή κάποιος άλλος μας ασκεί έλεγχο τότε μπορεί να λειτουργεί ως καταφύγιο για εμάς.

Είναι άμεσα συνδεδεμένο και με μία αρνητική εικόνα που μπορεί να έχουμε για το σώμα μας.

Ίσως είναι και μία αυτοτιμωρητική στάση προς τον εαυτό μας όταν έχουμε μάθει να μην τον εξωτερικεύουμε τον θυμό μας αλλά να τον στρέφουμε μέσα μας.


Τι μπορούμε να κάνουμε εάν νοιώθουμε ότι το φαγητό έχει πάρει άλλες διαστάσεις μέσα μας;

Βοηθητικό θα ήταν ένα ημερολόγιο διατροφής. Σαν μια μορφή αυτοπαρατήρησης όπου θα καταγράφουμε τις ποσότητες που καταναλώνουμε, τις ώρες, τι σκέψεις και τι συναισθήματα συνδέονται πιο έντονα με το φαγητό.

Χρειάζεται να προσπαθούμε να διαχωρίσουμε την φυσιολογική πείνα από την συναισθηματική. Τρώμε αυτή τη στιγμή επειδή πεινάμε πραγματικά ή για άλλο λόγο;

Επίσης δεν θα πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας σε αυστηρή δίαιτα γιατί θα υπάρχει μέσα μας έντονος περιορισμός και κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Να κατανοήσουμε το κομμάτι του εαυτού μας που έχει αυτή τη σχέση με το φαγητό και να μην το επικρίνουμε . Στην ουσία το φαγητό έρχεται να καλύψει βαθύτερους φόβους μας, αγωνίες μας, αισθήματα μοναξιάς, απόρριψης και πολλά άλλα οπότε βάζοντας τα μαζί του είναι σαν να τα βάζουμε στο τέλος με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το συναισθηματικό φαγητό είναι στην ουσία τα συναισθήματα, οι φόβοι μας, οι ανασφάλειες μας που θέλουν να βγούνε από μέσα μας και επειδή δεν βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν στο τέλος ξεσπάνε μέσα από εκεί..

Όταν έχουμε τέτοια σχέση μαζί του η πείνα δεν προέρχεται από το στομάχι μας αλλά από τις ενδοψυχικές μας συγκρούσεις…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα