Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Το άλλο μας μισό...




Ψάχνουμε να βρούμε το άλλο μας μισό πιστεύοντας ότι αυτό θα μας γεμίσει και θα μας οδηγήσει στην ευτυχία.

Θα μας καλύψει το αίσθημα αυτό το δύσκολο για πολλούς ανθρώπους, μιλάω για το αίσθημα της μοναξιάς.

Το άλλο μας μισό που θέλουμε να έρθει στη ζωή μας και να καλύψει τα κενά που νοιώθουμε μέσα μας, που θα δώσει νόημα στη ζωή μας.

Ίσως μεγαλώσαμε ακούγοντας από τους γύρω μας ότι χρειάζεται να βρούμε το άλλο μας μισό για να ολοκληρωθούμε.

Το ερώτημα είναι όμως η ολοκλήρωση έρχεται τελικά όταν βρούμε κάποιον άλλον άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας μαζί του ή είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας;

Η απάντηση είναι ότι η προσωπική μας ολοκλήρωση είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς. Κανένας δεν μπορεί να καλύψει τα εσωτερικά μας κενά εάν δεν προσπαθήσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από το να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει, να τον αγκαλιάσουμε. Γεννιόμαστε μόνοι μας και πεθαίνουμε μόνοι μας. Βρίσκουμε έναν άνθρωπο που θα διανύσουμε μαζί τη ζωή αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι απλά ο συνεπιβάτης στο ταξίδι της ζωής μας. Γιατί στην πραγματικότητα ο καθένας μας το ταξίδι της προσωπικής του ζωής το διανύει μόνος του.

Χρειάζεται να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Άλλωστε εμείς πρέπει πρώτα να τον αγαπήσουμε, να τον καταλάβουμε γιατί είναι ο δικό μας εαυτός. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να το κάνει αυτό για εμάς γιατί τότε θα απογοητευτούμε..

Να αποκτήσουμε μια υγιή αυτοεκτίμηση με το να πιστέψουμε σε εμάς. 



Και εάν κάτι δεν μας αρέσει πάνω μας, εάν νοιώθουμε ότι έχουμε ανασφάλειες, φοβίες, νοιώθουμε ότι σε πολλά πράγματα είμαστε αδύναμοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας τότε η λύση είναι να γεμίσουμε τα κενά μέσα μας, να τα επουλώσουμε ώστε να φτιάξουμε τη δική μας γέφυρα που θα μας οδηγήσει στην αντίπερα όχθη, στην ευτυχία, ισορροπία, αρμονία.

Μόνο εάν ο καθένας μας ψάξει την δική του προσωπική ολοκλήρωση, τότε  όταν θα βρει το άτομο που θα θέλει να μοιραστεί μαζί του τη ζωή, αυτό που θα τους ενώνει θα είναι μια γνήσια, καθαρή αγάπη. Θα θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και όχι έχω ανάγκη να είμαι μαζί του. Έχω ανάγκη για να με προστατεύσει, να εξαρτηθώ μαζί του, να καλύψω τα δικά μου κενά και ανασφάλειες.

Θα κλείσω με μια φράση: Μην ψάχνεις το άλλο σου μισό.. Είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, ψάξε για το άλλο σου ολόκληρο..




Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Συναισθηματικό φαγητό




Φαγητό, κάτι που για κάποιους ανθρώπους είναι κάτι παραπάνω από το ‘’καλύπτω την βιολογική μου πείνα’’. Μέσα από αυτό στην ουσία καλύπτεται ένας πυρήνας συναισθηματικών αναγκών.

Μπορεί να τρώμε επειδή είμαστε στεναχωρημένοι, αγχωμένοι, χαρούμενοι, θυμωμένοι, μπορεί και από ανία ή από αισθήματα κενού μέσα μας.

Είναι σαν το φαγητό να γίνεται ένα ναρκωτικό για εμάς που θα μας ανακουφίσει από το άγχος μας, τους φόβους μας, τις ανασφάλειες μας.

Τι εννοούμε με τον όρο συναισθηματικό φαγητό; Ας πούμε ένα παράδειγμα. Γυρνάω σπίτι μου μετά από μία μέρα που υπήρχε ένταση, κούραση και αρχίζω να τρώω και συνεχίζω να τρώω παρόλο που χόρτασα.

Και μετά έρχονται οι ενοχές. ‘’Γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου’’; Που αυτό όμως μας δημιουργεί περισσότερο άγχος, ένταση και πάλι η διέξοδος είναι το φαγητό.
Στην ουσία μέσα από αυτό είναι σαν να ταΐζουμε τα συναισθήματα μας.

Πολλές φορές συμβαίνει να υπάρχει δυσκολία απώλειας βάρους που οφείλεται όμως στο μυαλό μας και όχι εξαιτίας του μεταβολισμού μας.


Ποιες είναι οι αιτίες του συναισθηματικού φαγητού;

Όταν οι γονείς επιβραβεύουν ή εκφράζουν τα συναισθήματα τους μέσα από το φαγητό.

Πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις είναι συνδεδεμένες με αυτό όπως γάμοι, βαφτίσια και άλλα διάφορα.

Η Υπερκατανάλωση φαγητού θα μπορούσε σε κάποιους ανθρώπους να είναι διέξοδος. Να προσφέρει ένα είδος εικονικής ασφάλειας.

Θα μπορούσε να πάρει την μορφή εκτόνωσης από αρνητικά συναισθήματα, φόβους, ανασφάλειες.

Πολλές φορές συμβαίνει όταν νοιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο της ζωής μας ή κάποιος άλλος μας ασκεί έλεγχο τότε μπορεί να λειτουργεί ως καταφύγιο για εμάς.

Είναι άμεσα συνδεδεμένο και με μία αρνητική εικόνα που μπορεί να έχουμε για το σώμα μας.

Ίσως είναι και μία αυτοτιμωρητική στάση προς τον εαυτό μας όταν έχουμε μάθει να μην τον εξωτερικεύουμε τον θυμό μας αλλά να τον στρέφουμε μέσα μας.


Τι μπορούμε να κάνουμε εάν νοιώθουμε ότι το φαγητό έχει πάρει άλλες διαστάσεις μέσα μας;

Βοηθητικό θα ήταν ένα ημερολόγιο διατροφής. Σαν μια μορφή αυτοπαρατήρησης όπου θα καταγράφουμε τις ποσότητες που καταναλώνουμε, τις ώρες, τι σκέψεις και τι συναισθήματα συνδέονται πιο έντονα με το φαγητό.

Χρειάζεται να προσπαθούμε να διαχωρίσουμε την φυσιολογική πείνα από την συναισθηματική. Τρώμε αυτή τη στιγμή επειδή πεινάμε πραγματικά ή για άλλο λόγο;

Επίσης δεν θα πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας σε αυστηρή δίαιτα γιατί θα υπάρχει μέσα μας έντονος περιορισμός και κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Να κατανοήσουμε το κομμάτι του εαυτού μας που έχει αυτή τη σχέση με το φαγητό και να μην το επικρίνουμε . Στην ουσία το φαγητό έρχεται να καλύψει βαθύτερους φόβους μας, αγωνίες μας, αισθήματα μοναξιάς, απόρριψης και πολλά άλλα οπότε βάζοντας τα μαζί του είναι σαν να τα βάζουμε στο τέλος με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το συναισθηματικό φαγητό είναι στην ουσία τα συναισθήματα, οι φόβοι μας, οι ανασφάλειες μας που θέλουν να βγούνε από μέσα μας και επειδή δεν βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν στο τέλος ξεσπάνε μέσα από εκεί..

Όταν έχουμε τέτοια σχέση μαζί του η πείνα δεν προέρχεται από το στομάχι μας αλλά από τις ενδοψυχικές μας συγκρούσεις…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα






Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Τα ‘’Όχι’’της Ζωής μας..




Πολλοί  από εμάς μπορεί να δυσκολευόμαστε  να πούμε ‘’όχι’’ στους γύρω μας.

Πώς μπορεί να εμφανίζεται; Να μας ζητάει κάτι ένας φίλος και να μας είναι δύσκολο να το αρνηθούμε. Να παίρνουμε μεγαλύτερο φόρτο εργασίας στη δουλειά. Να θέλουμε να μην πάμε στο ίδιο εστιατόριο που θέλει επανειλημμένα ο φίλος μας αλλά να νοιώθουμε ότι δεν γίνεται να του αρνηθούμε. Να επιθυμώ άλλα πράγματα και άλλα στο τέλος να κάνω.

Μου είχε πει κάποιος ‘’Κουράστηκα να μην μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Να τους ευχαριστώ όλους. Δεν έχω την δύναμη να αρνηθώ. Εκείνη τη στιγμή που μου ζητάει κάποιος κάτι και θέλω να του αρνηθώ είναι σαν να υπάρχει ένας κόμπος στο λαιμό και το στομάχι μου σφίγγεται.  Μου έχει τύχει να κάνω πράγματα που στην πραγματικότητα δεν ήθελα. Αυτό με γεμίζει μέσα μου με απογοήτευση και θυμό προς τον εαυτό μου. Είναι σαν να είναι ένας μεγάλος περιορισμός για μένα. Δεν μπορώ όμως να κάνω διαφορετικά’’.

Τι αλήθεια είναι αυτό που μας εμποδίζει να αρνηθούμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν επιθυμούμε να κάνουμε; Οι λόγοι θα μπορούσανε να είναι πολλοί. Μπορεί μέσα μας να υπάρχει ο φόβος να μην το εκλάβει το άτομο που μας ζητάει κάτι και εμείς του αρνούμαστε ως απόρριψη και ως άμεση συνέπεια να  επηρέαζε την σχέση μας μαζί του. Ίσως είμαστε άνθρωποι που νοιώθουμε ότι θέλουμε να αποφεύγουμε τις εντάσεις και τις συγκρούσεις και νοιώθουμε ότι ένα ‘’όχι’’ δικό μας θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια ένταση.

Υπάρχει και η περίπτωση να έχουμε μάθει να λέμε  σε όλους ‘’ναι’’. Ίσως από τότε που ήμασταν μικροί μας είχαν κολλήσει την ετικέτα του καλού παιδιού που δεν πρέπει να μαλώνει, να κάνει φασαρία και να λέει ‘’όχι’’.

Τι συμβαίνει όμως όταν κάνουμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν επιθυμούμε; Αυτό έχει αντίκτυπο σε εμάς τους ίδιους. Οι συνέπειες είναι να επηρεάζεται η αυτοεκτίμηση μας , να υπάρχει σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό . Μπορεί μέσα μας να αισθανόμαστε θυμό και αδικία.

Χρειάζεται να βρούμε τις αιτίες που κάνει να είναι τόσο δύσκολο να αρνηθούμε κάτι, να τις κατανοήσουμε γιατί δημιουργήθηκαν και να προσπαθήσουμε να τις αποδυναμώσουμε.

Να γίνουμε πιο διεκδικητικοί και να θέτουμε τα δικά μας όρια.

Το μόνο σίγουρο είναι λέγοντας συνέχεια ‘’ναι’’ στους άλλους στο τέλος λέμε ‘’όχι’’ στον ίδιο μας τον εαυτό..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Παρελθόν και βιώματα…




Μέσα από την θεραπεία ξαναβιώνουμε και παρατηρούμε τη ζωή μας.

Πολλοί από εμάς μπορεί ηλικιακά να μεγαλώνουμε αλλά να είμαστε στην πραγματικότητα καθηλωμένοι σε τραύματα της παιδικής και της εφηβικής μας ηλικίας.

Χρειάζεται όταν είμαστε μικροί να νοιώθουμε ότι οι σημαντικοί άλλοι για εμάς μας δείχνουν αποδοχή, αγάπη, είναι πραγματικά εκεί, σέβονται και κατανοούν τα δικά μας θέλω και τις δικές μας ανάγκες. Αλλιώς μεγαλώνοντας θα είμαστε καθηλωμένοι σε προηγούμενες περιόδους της ζωής μας. Μπορεί να κρύβουμε μέσα μας έναν έφηβο ή ένα παιδί.

Όπως ένα παιδί νοιώθει ότι χρειάζεται να στηρίζεται σε κάποιον μεγαλύτερο για να νοιώσει ασφάλεια, ως ενήλικες ψάχνουμε μία εξαρτητική σχέση που θα στηριζόμαστε σε κάποιον ή να δυσκολευόμαστε να αναλάβουμε πρωτοβουλία. Να έχουμε ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση, αποδοχή από τους άλλους.

Η όπως ένας έφηβος που δεν έχει διαμορφώσει την ταυτότητα του και είναι σαν να την ψάχνει, να νοιώθουμε ότι δεν έχουμε βρει την πραγματική μας ταυτότητα και δεν έχουμε έρθει σε επαφή με τις πραγματικές μας ανάγκες.

Μέσα από την θεραπεία είναι σαν να ξαναζούμε τη ζωή μας αλλά με τα μάτια ενός ενήλικα.

Ο δρόμος της θεραπείας μπορεί να μας οδηγήσει να βρούμε την δικαίωση για αυτά τα οποία έχουμε περάσει, να εκφράσουμε πράγματα και να καταλάβουμε γιατί κάποιες καταστάσεις έχουνε τόση δύναμη πάνω μας ή ποιος είναι ο λόγος που συνεχώς πέφτουμε στο ίδιο μοτίβο από λάθη. Για ποιόν λόγο ενώ δεν είμαστε ευτυχισμένοι αισθανόμαστε μέσα μας εγκλωβισμένοι.

Κατανοώντας το παρελθόν βοηθούμε στο να μην επισκιαστεί το παρόν μας..



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Κρίση Πανικού: Πώς μπορεί κάποιος να την βιώνει..





Εάν ήμασταν λίγο στο μυαλό ενός ανθρώπου που βιώνει κρίση πανικού πιθανόν θα μας έλεγε...

‘’ Νοιώθω  να έρχεται κάτι πάνω μου και εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω.  Με κάνει να αισθάνομαι σαν να είμαι μέσα στη θάλασσα που όμως εκεί που είναι ήρεμη αρχίζει να έχει τρικυμία αλλά μου είναι αδύνατο να κολυμπήσω και να βγω έξω στην στεριά. Κοκκινίζω, ιδρώνω, η αναπνοή μου αρχίζει να γίνεται πιο κοφτή και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Το σώμα μου μουδιάζει και αρχίζω να ζαλίζομαι σε σημείο που νοιώθω ότι θα χάσω τις αισθήσεις μου και θα λιποθυμήσω’’.

Και όταν τελειώσει ο πανικός ένας ακόμα φόβος, ‘’ θα μου ξανασυμβεί;’’

Η Κρίση Πανικού ξεκινάει κάποια στιγμή ξαφνικά, απρόσμενα, ψάχνουμε να βρούμε την αιτία. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έγινε. Μπορεί να βρισκόμαστε εκείνη την ώρα σε ένα αστικό, στη δουλειά μας, στο σπίτι μας.

Κάποιο άτομο που έχει βιώσει κρίση πανικού πάντα υπάρχει μέσα του ο φόβος μην ξανασυμβεί και αυτό αυξάνει τις πιθανότητες να επακολουθήσουν και άλλες κρίσεις πανικού.

Παρουσιάζεται ξαφνικά και εκδηλώνεται με επεισόδιο έντονου φόβου, τρόμου και ανεξέλεγκτου άγχους.

Η κρίση πανικού κάνει ένα άτομο να αισθάνεται ανήμπορο διότι η κρίση έρχεται ξαφνικά σε κάποια στιγμή της ημέρας σε οποιοδήποτε μέρος χωρίς προειδοποίηση.

Οι σκέψεις καλπάζουν ασταμάτητα. Το άτομο νοιώθει ότι δεν μπορεί να τις ελέγξει, νοιώθει ότι τα χάνει, ότι θα τρελαθεί, θα λιποθυμήσει ή θα πάθει καρδιά.

Η κρίση πανικού είναι ένα σωματικό ξέσπασμα.

Χρειάζεται μέσω χαλάρωσης και άλλων τεχνικώς απόσπασης προσοχής να μάθουμε να διαχειριζόμαστε  τα σωματικά συμπτώματα σε περίπτωση  κάποιου επεισοδίου πανικού.

Φυσικά το σημαντικότερο είναι για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί  να βρεθούν οι αιτίες που το προκάλεσαν.

Οι αιτίες συνήθως είναι βαθύτερες ενδοψυχικές συγκρούσεις που μας δημιουργούν έντονο άγχος, πίεση, ανασφάλεια, θυμό.

Επιπλέον το άγχος της καθημερινότητας, οι απαιτήσεις που βάζουμε στον εαυτό μας, όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στα πρέπει’’ σε σημείο να χάσουμε τα ‘’θέλω’’ μας τότε όλα αυτά μπορούνε να γεμίσουν το βάζο της ζωής μας που πιθανόν μπορεί όταν εκδηλωθεί η κρίση πανικού να έχει ήδη ξεχειλίσει...

Η σωματική και ψυχική μας υγεία είναι δύσκολο να διατηρηθεί εάν ζούμε μια ζωή που είναι ενάντια στη πραγματική φύση του καθενός μας..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Θυμός: Εκρήξεις και Ξεσπάσματα Θυμού



Στους περισσότερους από εμάς μπορεί να υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή μας που αισθανθήκαμε να βγαίνουμε εκτός εαυτού και να μην μπορούμε να ελέγξουμε το θυμό μας. Τι συμβαίνει όμως εάν αυτό είναι κάτι που υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα μας;

Πολλές φορές ένας άνθρωπος ο οποίος έχει συχνά εκρήξεις θυμού μπορεί να νοιώθει ότι δεν είναι ελεγχόμενο. Σαν ένα ξέσπασμα που πρέπει να γίνει για να ηρεμήσει.

Οι αιτίες που μπορεί να το πυροδοτήσουν μπορεί να είναι σημαντικές μπορεί και ασήμαντες.

Ένα είναι σίγουρο ούτε το άτομο που έχει το ξέσπασμα ούτε οι γύρω του είναι καλά σε μία τέτοια κατάσταση.

Ο θυμός μπορεί να εκφραστεί είτε προς τον εαυτό μας είτε προς κάποιο άλλο άτομο.

Το ερώτημα είναι πώς μπορώ να διαχειριστώ το θυμό μου εάν τον νοιώθω ότι είναι έντονος και ανεξέλεγκτος;

Χρειάζεται να τον αποδεχθούμε και να δούμε ποιες βαθύτερες ανάγκες μπορεί να καλύπτει. Δεν χρειάζεται να επικρίνουμε τον εαυτό μας εκείνη τη στιγμή που το νοιώθει. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να αποδυναμωθεί.

Να κάνουμε μία αυτοπαρατήρηση στις συνθήκες που πυροδοτείται ο θυμός ,ποιες σκέψεις μπορεί να τον ενεργοποιήσουν.

Να εντοπίσουμε τα προειδοποιητικά σημάδια πριν γίνει κάποιο ξέσπασμα.

Σίγουρα μια ισορροπημένη διατροφή, η φυσική άσκηση και ένας καλός ύπνος θα ήταν βοηθητικά στο να αυξάνουν το αίσθημα της ηρεμίας μέσα μας.

Σε πολλούς ανθρώπους είναι βοηθητικό μέσα από εναλλακτικούς τρόπους όπως το γράψιμο, τη ζωγραφική, τη μουσική να εκφράσουν πράγματα και να μειώσουν την ένταση που νοιώθουν μέσα τους.

Η απόσπαση της προσοχής μας σε κάτι που θα μπορούσε να μας ηρεμήσει όταν νοιώθουμε συναισθηματική φόρτιση, κάποιες τεχνικές χαλάρωσης ή το να δημιουργήσουμε μέσω της φαντασίας μας κάποια χαλαρωτική για εμάς εικόνα μπορεί να είναι εξίσου βοηθητικό.

Σίγουρα τα ξεσπάσματα θυμού μπορεί να πληγώνουν τους δικούς μας ανθρώπους και εμάς να μας δημιουργούν ενοχές. Οπότε είναι καλό εάν νοιώθουμε ότι είναι μη ελεγχόμενο να ζητήσουμε και τη βοήθεια κάποιου ειδικού.

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους από τότε που γεννιόμαστε. Χρειάζεται όμως να το εκφράζουμε και να το διαχειριζόμαστε σωστά αλλιώς μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές σε εμάς τους ίδιους που το βιώνουμε αλλά και στους ανθρώπους που είναι κοντά μας και το δέχονται.

Δεν είναι ο θυμός που καταστρέφει αλλά οι πράξεις και οι συνέπειες που προέρχονται από αυτόν..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα




Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Χωρισμός: Πώς επιδρά στη ψυχολογία μας..




Όταν τελειώνει μία σχέση και δεν είναι δική μας επιλογή μπορεί να αισθανόμαστε μέσα μας ότι είναι δύσκολο να αφήσουμε το παρελθόν. Νοιώθουμε ότι είναι σαν να αφήνουμε ένα κομμάτι μας.

Μας φαντάζει τόσο ξένο να είμαστε μακριά από τον άνθρωπο που μέχρι τώρα μοιραζόμασταν τη ζωή μαζί του.

Πολλές φορές τα στάδια ενός χωρισμού είναι ίδια και με τα στάδια που βιώνουμε όταν ένας δικό μας άνθρωπος φύγει από τη ζωή.

Είναι η απώλεια ενός ανθρώπου που υπήρχε και δεν υπάρχει πλέον στη ζωή μας.

Άρνηση, Θυμός, Θλίψη είναι μερικά από τα συναισθήματα που μπορεί να νοιώθουμε.

Πολλές φορές οι δικοί μας άνθρωποι στην προσπάθεια τους να μας βοηθήσουν μπορεί να γίνονται πιο πιεστικοί στο να προχωρήσουμε στη ζωή μας αλλά εμείς εκείνη τη στιγμή να το εισπράττουμε αυτό ότι ‘’δεν μας καταλαβαίνουν’’. Μπορεί να σκεφτόμαστε ‘’πολύ εύκολο το θεωρούν να ξεπεράσω κάποια πράγματα. Εγώ πονάω και το μόνο που μου λένε είναι να συνεχίσω τη ζωή μου’’.

Χρειαζόμαστε τον δικό μας χρόνο, να περάσουμε τα δικά μας στάδια. Είναι μια απώλεια, ένας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή μας.

Με το να ανασυγκροτηθούμε μπορεί να μάθουμε πολλά για τη σχέση και για τον ίδιο μας τον εαυτό ακόμα και εάν τελείωσε με επώδυνο τρόπο για εμάς.

Είναι πολύ σημαντικό να επουλώσουμε αυτό που νοιώθουμε μέσα μας αλλιώς ο μονόδρομος είναι η παραίτηση, να μην προχωρήσουμε στη ζωή μας, η κατάθλιψη.

Ο κάθε επίλογος αφήνει μέσα μας τη δική του προσωπική πινελιά που θα είναι πλέον μέρος και κομμάτι της ζωής μας.. Όμως μετά από κάθε επίλογο πάντα κάποια στιγμή θα ξεκινήσει ένας καινούριος πρόλογος..


Όταν κάτι αφήνω πίσω μου, κάτι πάω να συναντήσω.
Σε κάθε αντίο, κρύβεται ένα σιωπηλό καλώς ήρθες. (Χόρχε
 Μπουκάι).



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

H δύναμη της συνήθειας..



Η συνήθεια πολλές φορές αποκαλείται ‘’δεύτερη φύση του ανθρώπου’’.
Πόσοι από εμάς δεν θα θέλαμε να αλλάξουμε πράγματα στη ζωή μας; Όμως αυτό που μας κρατάει πίσω είναι η δύναμη της συνήθειας.
Mπορεί να τη συναντάμε συχνά. Να έχουμε μια δουλειά που δεν μας αρέσει, φίλους που νοιώθουμε ότι θέλουμε να απομακρυνθούμε, μια σχέση που δεν μας καλύπτει. Και τι μας κρατάει σε όλα αυτά στο να μην κάνουμε κάτι για αυτό;
Δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε μια συνήθεια. Ίσως μας προσφέρει την ασφάλεια του ‘’γνωστού δρόμου’’ που παρόλο που ξέρουμε ότι είναι ένας δρόμος που δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε μας είναι οικείος σε σχέση με το να διαλέξουμε  ‘’άγνωστο δρόμο’’.

Τα μικρά παιδιά έχουνε ανάγκη από ένα σταθερό περιβάλλον στο οποίο δεν συμβαίνουν πολλές αλλαγές για να νοιώσουν ασφάλεια. Αυτή η ανάγκη όμως υπάρχει και σε έναν ενήλικα.
Ακόμη και ο εγκέφαλος μας, οι νευρικές μας οδοί  ‘’συνηθίζουν ’’ μία κατάσταση και θέλουν τον δικό τους χρόνο για να συνηθίσουν μία άλλη. 
Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να βρούμε μέσα μας ποια οφέλη μπορεί να αποκομίζουμε από μια συνήθεια που δεν θα θέλαμε να υπάρχει στη ζωή μας.
Ένα είναι σίγουρο ότι μας κρατάει πίσω.
Τα πάντα μπορεί να γίνουν συνήθεια στη ζωή μας και το χειρότερο είναι ότι μπορεί ακόμα και η δυστυχία.
Και όπως είπε ο Elbert Hubbard, Αμερικανός συγγραφέας ‘’Η ευτυχία είναι συνήθεια. Καλλιεργήστε την!’’.
Δεν είναι εύκολο, θέλει χρόνο, προσπάθεια και δική μας θέληση. Όμως το κέρδος που θα αποκομίσουμε θα είναι να ζούμε όμορφες στιγμές και να χαμογελάμε πραγματικά στη ζωή μας..

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα





Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού σου είσαι εσύ..




Πολλές φορές μπορεί να φερόμαστε στον εαυτό μας πολύ αυστηρά και επικριτικά. Να του φερόμαστε όπως ένας άνθρωπος που θα μας περίμενε στη γωνία και με το παραμικρό λάθος θα μας έκρινε αυστηρά και θα μας έκανε να αισθανθούμε άσχημα. Αν αυτός ήταν ένας άνθρωπος που υπήρχε στη ζωή μας το πιο πιθανόν ήταν να απομακρυνόμασταν από αυτόν. Το ερώτημα είναι τι γίνεται όμως όταν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι;

Βέβαια και όταν είμαστε πολύ επιεικής με τον εαυτό μας είναι για εμάς το ίδιο επιζήμιο με το να είμαστε υπερβολικά αυστηροί μαζί του.

Άραγε σε πόσους από εμάς δεν μας έμαθαν να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον αποδεχόμαστε όπως είναι;

Όταν  ‘’οι σημαντικοί’’ άλλοι για εμάς μας έκριναν για τα λάθη μας, είχαν πολλοί υψηλές απαιτήσεις. Μας εγκλώβισαν σε ένα φαύλο κύκλο στο να προσπαθούμε να είμαστε ‘’τέλειοι’’ γιατί πιστεύαμε ότι οι άλλοι δεν θα μας αποδεχθούν, ότι θα δυσαρεστούσαμε τους γονείς μας εάν δείχναμε κάποια ατέλεια.

Μπορεί μέσα μας να υπάρχει η εσωτερικευμένη φωνή ενός επικριτικού γονέα που μας επέκρινε για τα λάθη μας, τις ατέλειες μας. Το ερώτημα είναι εάν μπορούμε να κάνουμε αυτόν τον εσωτερικό μας κριτή να μην υπάρχει. Η απάντηση είναι ότι είναι κομμάτι μας, είναι αυτό που μας έμαθαν οι άλλοι, όμως αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδυναμώσουμε την φωνή του και αυτό το οποίο μας λέει.

Με το να επιλέξουμε να αποδεχόμαστε και να φροντίζουμε τον εαυτό μας όπως ρεαλιστικά είναι χωρίς να τον επικρίνουμε ούτε όμως να τον ωραιοποιούμε επιλέγουμε να χτίσουμε μέσα μας μια υγιή αυτοεκτίμηση.

Και ας μην ξεχνάμε ότι η υγιής αυτοεκτίμηση μας βοηθάει να νοιώθουμε καλά, να αναγνωρίζουμε και να εκτιμάμε την αξία μας..



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Θυμός και Θλίψη..



Θυμός και Θλίψη, δύο έντονα συναισθήματα που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μας φαίνονται διαφορετικά όμως μπορεί να συνυπάρχουν μέσα μας.

Ο θυμός μπορεί να είναι η μία όψη του ίδιου νομίσματος. Η άλλη όψη, η θλίψη, μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής, να την κρύβουμε και να μην την αφήνουμε να βγει προς τα έξω γιατί πιστεύουμε ότι αυτό θα μας έκανε πιο ευάλωτους.

Πίσω από τον έντονο θυμό μπορεί να κρύβεται ένα θλιμμένο άτομο. Θέλει να κάνει την θλίψη του θυμό  για αυτά που έχει περάσει, για τις αδικίες που του έχουνε συμβεί στη ζωή του, για τον πόνο που κρύβει μέσα του.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε το θυμό και τη θλίψη μας που μπορεί να συνυπάρχει μέσα μας.

Αλλιώς ο θυμός μπορεί να μας οδηγήσει στην οργή.

Η οργή είναι ένα δύσκολο συναίσθημα που μπορεί να δηλητηριάσει πρώτα εμάς τους ίδιους, είναι τυφλή, μπορεί να μας συνεπάρει και να μας οδηγήσει στο τέλος σε αδιέξοδο.

Εάν η οργή είναι το αδιέξοδο που δεν μπορεί να μας οδηγήσει πουθενά, κατανοώντας την θλίψη και τον θυμό μπορούμε να επουλώσουμε σημάδια της ζωή μας. Μπορεί να γίνει η βάρκα για εμάς που θα μας οδηγήσει στη δική μας προσωπική γαλήνη και ηρεμία…

              




Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Όταν οι φόβοι μας στέκονται εμπόδιο στα όνειρα μας…



 ‘’Φόβος’’ μια λέξη που  συμβολίζει ένταση, πίεση, άγχος, τρόμο, δυσαρέσκεια.. Μπορεί πιθανόν για κάποιους να είναι ισοδύναμος και με εφιάλτη.

Αν σκεφτούμε ότι το πρωταρχικό αίσθημα του φόβου το έχει ακόμη και ένα βρέφος που βγαίνει από το προστατευμένο περιβάλλον της μητέρας του σε ένα άγνωστο για αυτό περιβάλλον, αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο συναίσθημα το έχουμε από τότε που γεννιόμαστε.

Μπορεί κάποιος φόβος να ξεκινήσει από την παιδική μας ηλικία και κάποιος άλλος στην πιο μετέπειτα ζωή μας.

Πιο συνηθισμένοι είναι η κλειστοφοβία, η αγοραφοβία, η κοινωνική φοβία, φοβία με τα μικρόβια και τις ασθένειες, φόβος θανάτου, φόβος με το σκοτάδι. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι που μπορεί να δημιουργηθούν σε έναν άνθρωπο.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ένας άνθρωπος που έχει κλειστοφοβία όταν βρεθεί σε κλειστό χώρο θα ξεκινήσει να κάνει αρνητικές σκέψεις όπως ‘’θα αισθανθώ ασφυξία και δεν έχω διέξοδο’’, ‘’θα μου συμβεί κάποιο κακό’’, ‘’θα  λιποθυμήσω’’, αυτές οι σκέψεις θα του πυροδοτήσουν σωματικά συμπτώματα όπως ζαλάδα, εφίδρωση, κοκκίνισμα, τρέμουλο και αυτό θα προκαλέσει περισσότερες αρνητικές σκέψεις και στο τέλος πιθανόν θα συμβεί αυτό που φοβάται.

Όσο δίνουμε σημασία στο φόβο μας τόσο αυτός ως δια μαγείας μας ακολουθεί και παίρνει άλλη διάσταση μέσα μας.

Κάθε φορά που τον αποδυναμώνουμε βοηθούμε να χτιστεί η αυτοεκτίμηση μας. Ο φόβος στέκεται εμπόδιο σε εμάς τους ίδιους, στα όνειρα μας, στην ίδια μας τη ζωή.

Μπορεί να δημιουργηθεί εξαιτίας μιας δυσάρεστης εμπειρίας που είχαμε.

Χρειάζεται να βρούμε τα αίτια που δημιουργήθηκε και τον έκαναν να υπάρχει μέσα μας και μόνο τότε θα μπορέσει να αποδυναμωθεί και να γίνει μικρός στα μάτια μας.

Και ας μην ξεχνάμε ότι η άλλη πλευρά του φόβου είναι η ελευθερία. Να μην υπάρχει κάτι να μας δεσμεύει, να μας περιορίζει, να μας ελέγχει, να μας προκαλεί δυσφορία.

Μην δίνεις στο φόβο σου τόσο μεγάλη δύναμη. Κατανόησε τον, αποδυνάμωσε τον και μην του δίνεις  την ευκαιρία να σε ελέγχει αλλά πάρε εσύ τη ζωή στα χέρια σου…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Η αξία της αγάπης στη ζωή μας…




Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από ανιδιοτελές ενδιαφέρον, έντονη στοργή, φιλική διάθεση και αγνές προθέσεις προς κάποιο άλλο άτομο.

Η αξία της πολύτιμη για τη ζωή μας, για την ευτυχία μας.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε πόσο σημαντικό είναι ένα παιδί να  του δείξουμε αγάπη για να μπορεί μετά ως ενήλικας να νοιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη για τον κόσμο.

Είναι εκπληκτικό το πόσο μπορεί να επηρεάσει θετικά τη ψυχική μας υγεία. Και ας μην ξεχνάμε ότι η ψυχική μας υγεία μπορεί να είναι το λίπασμα ή το αργό δηλητήριο και για τη σωματική μας υγεία. Mπορεί να πάρει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι αγάπη για τη μητέρα μας, το παιδί μας, για το σύντροφο μας, για ένα φίλο μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι:
  • Είναι μια δική μας επιλογή. Εμείς έχουμε επιλέξει να αγαπάμε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο.
  •  Η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων είναι κάτι που δημιουργείται όταν γνωρίσουμε τον άλλον καλά και σεβόμαστε αυτό που είναι, αποδεχόμαστε όλες τις πτυχές του, και τις θετικές και τις αρνητικές. Αποδεχόμαστε τους φόβους, τις αδυναμίες του, τις ανασφάλειες του και είμαστε εκεί κοντά του στις ελπίδες και στα όνειρα του. Οπότε είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια.
  • Το ίδιο όμως χρειάζεται να κάνουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό. Χρειάζεται να τον αγκαλιάσουμε. Να δούμε τους φόβους μας, τις ανασφάλειες μας, τα ελαττώματα μας, τη δική μας συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας. Να τον αποδεχθούμε όπως είναι. Να του δώσουμε στοργή και όταν συμβεί κάτι να μην τον κρίνουμε αυστηρά αλλά να του συμπεριφερθούμε όπως θα φερόμασταν σε ένα μικρό παιδί που όταν έχει κάτι σκύβουμε τρυφερά προς το μέρος του και το ρωτάμε ‘’τι έχει’’.
  • Είμαστε οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις μας.. Όταν πιστέψουμε ότι αξίζουμε να μας αγαπούν τότε θα εισπράξουμε αγάπη.
Μέσα από το να νοιώσουμε και να πάρουμε αγάπη μπορούμε να γιατρέψουμε και τις πιο βαθιές πληγές μέσα μας και να μας βοηθήσει να ανασυγκροτηθούμε.

Η αγάπη είναι δημιουργία και ζωή. Εχθρός της είναι το μίσος. Το μίσος καταστρέφει ότι η αγάπη δημιουργεί.

Είναι η όμορφη αίσθηση που νοιώθουμε όταν βοηθάμε κάποιον που μας χρειάζεται, όταν κάποιος μας κρατήσει το χέρι και μας προσφέρει μια ζεστή και σφικτή αγκαλιά.

     Ας μην ξεχνάμε ότι όταν αγαπάμε αυτό θα μπορούσε να είναι κινητήρια δύναμη για εμάς στο να κάνουμε πολλά πράγματα. Όταν μας αγαπούν θα μπορούσε να μας δώσει κουράγιο για πολλές δυσκολίες που θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας.



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Φόβος εγκατάλειψης...



Πολλοί άνθρωποι γύρω μας μπορεί να αισθάνονται μία συνεχή αβεβαιότητα στο εάν οι ‘’σημαντικοί’’ άνθρωποι για αυτούς θα είναι κοντά τους  ή θα συμβεί κάτι και θα απομακρυνθούν.
Μπορεί να το νοιώθουν αυτό το για τον σύντροφο τους, για έναν φίλο τους ή για άλλα άτομα που συναναστρέφονται στη ζωή τους.
Μπορεί να πυροδοτηθεί πολύ εύκολα με μία αφορμή. Εάν ένας φίλος δεν απαντάει για μέρες στο τηλέφωνο, εάν ο σύντροφος σε μία περίοδο της ζωής του δεν δείξει την απαιτούμενη προσοχή. Αρχικά υπάρχει ένα αίσθημα πανικού και άγχους. Πιθανόν μετά θα έρθουν τα συναισθήματα της λύπης και του θυμού. Είναι συνεχώς σαν το άτομο που έχει έντονο το αίσθημα του αποχωρισμού να ψάχνει μία επιβεβαίωση ότι οι άνθρωποι γύρω του θα είναι κοντά του. Αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον ίδιο γιατί αυτή η ανασφάλεια υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα του.
Είναι σαν να βρίσκεται σε μια διαρκή ετοιμότητα για πιθανά σημάδια εγκατάλειψης.
Είναι άτομα που είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στην απόρριψη.
Κάποιος μου είχε πει: ‘’Νοιώθω μία ανασφάλεια μην συμβεί κάτι και φύγουν από τη ζωή μου άνθρωποι  που αγαπώ. Αυτό είναι μέσα στην καθημερινότητα μου. Είναι σαν να περπατάω με τους ανθρώπους γύρω μου σε λεπτές γραμμές..’’
Εάν υπάρχει μέσα μας έντονα ο φόβος της εγκατάλειψης πιθανόν εάν κάνουμε αναδρομή στην παιδική μας ηλικία θα βρούμε σημάδια είτε φανερά είτε όχι που μας οδήγησαν στο να ζούμε τώρα  συνεχώς με την αμφιβολία για τους γύρω μας στο εάν θα είναι κοντά μας, δίπλα μας.
Πιθανόν μπορεί να μην υπήρχε ένα σταθερό δομημένο περιβάλλον που θα μπορούσαμε να εκφράσουμε όλα αυτά που νοιώθουμε χωρίς να υπήρχε ο φόβος της απόρριψης. Να αναπτύξουμε την εμπιστοσύνη μέσα μας για τον κόσμο.
Χρειάζεται όμως να βρούμε τις πηγές που το δημιούργησαν για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε. Αλλιώς όταν υπάρχει μέσα μας αυτός ο φόβος δεν υπάρχει ασφάλεια, γαλήνη, ηρεμία. Και όταν ζούμε καθημερινά με αυτό τον φόβο τότε μπορεί να γίνει για εμάς ένας εφιάλτης που θα μας φθείρει και ίσως να μπλοκάρει την ίδια μας τη ζωή..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ψυχοσωματικά συμπτώματα..




Σώμα και Ψυχή είναι τελικά περισσότερο αλληλένδετα από όσο πιστεύουμε.

Μπορεί άραγε το σώμα να προειδοποιεί για την ψυχή μας;

Όταν καταπνίγουμε τα συναισθήματα μας, όταν μέσα μας υπάρχουν άλυτα θέματα τότε συχνά συμβαίνει να αισθανόμαστε σωματικά συμπτώματα.

Πόνος και σφίξιμο στο στομάχι, τρέμουλο, δύσπνοια, ταχυκαρδία, πονοκέφαλος είναι μερικά από τα συμπτώματα που μπορεί να νοιώσουμε.

Είναι αληθινά, τα βιώνουμε και ψάχνουμε την αιτία μέσα από τους γιατρούς, από τις εξετάσεις αλλά όλοι δίνουν την ίδια απάντηση ‘’δεν έχεις κάτι’’. Όμως συνεχίζουμε  να νοιώθουμε σφίξιμο στο στομάχι, πόνο στο κεφάλι. Συνεχίζουμε να μην αισθανόμαστε  καλά. Σκεφτόμαστε  ‘’τι μου συμβαίνει;’’, ‘’δεν μπορώ να καταλάβω’’.

Η απάντηση είναι ότι σωματοποιείται ο πόνος μας. Είναι ένας τρόπος να βγάλει η ψυχή προς τα έξω αυτά τα οποία νοιώθει. Να μας χτυπήσει το καμπανάκι για να την προσέξουμε. Να της δώσουμε επιτέλους σημασία και να την ακούσουμε. Πιθανόν μπορεί να μην εκφράζουμε προς τα έξω αυτά που πραγματικά νοιώθουμε, να υπάρχουν μέσα μας άλυτα τραύματα από το παρελθόν. Ίσως είναι συσσωρευμένο άγχος και θλίψη που μπορεί να κουβαλάμε χρόνια μέσα μας μέχρι που κάποια στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια και ξεσπάει με αυτό τον τρόπο.

Είμαστε στην ουσία παραλήπτες ενός μηνύματος που μας στέλνει το σώμα μας για να το ακούσουμε.

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.. Τα ανέκφραστα συναισθήματα και οι άλυτες συγκρούσεις όταν υπάρχουν μέσα μας, είναι θέμα χρόνου με ποιο τρόπο θα εκδηλωθούν…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα