Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το πληγωμένο παιδί που κρύβω μέσα μου…



Για να νοιώσουμε σιγουριά και ασφάλεια με τον εαυτό μας χρειάζεται να καλυφθούν κάποιες πυρηνικές συναισθηματικές ανάγκες στην παιδική μας ηλικία.

Η πρώτη και κύρια ανάγκη μας ως παιδί είναι να δημιουργηθεί ένας ασφαλής δεσμός με κάποιο άτομο όπου θα μπορέσουμε να εισπράξουμε ασφάλεια, σταθερότητα, φροντίδα, αποδοχή. Να υπάρχουν ρεαλιστικά όρια. Σημαντικό είναι να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματα μας, να νοιώσουμε αυτονομία, ώστε να μπορέσουμε μελλοντικά να βρούμε τη δική μας προσωπική ταυτότητα.

Τα τραύματα που μπορεί να έχει καθένας από εμάς στην παιδική του ηλικία μπορεί να αφήσουνε ανεξίτηλες πληγές μέσα του ειδικά όταν σαν παιδάκι βιώσει συναισθηματική, σωματική , σεξουαλική κακοποίηση ή ακόμα και παραμέληση.

Ένας άνθρωπος αιχμάλωτος ενός παλιού πόνου νοιώθει ευάλωτος να αντιμετωπίσει διάφορες καταστάσεις, υπομένει για τον ίδιο τρομερά βασανιστικά αισθήματα και είναι σαν να είναι εγκλωβισμένος στο παρελθόν στο σημείο που είχανε δημιουργηθεί τα παιδικά του τραύματα.

Εάν τα συναισθήματα ενός παιδιού καταπιεστούν, και κυρίως συναισθήματα όπως ο θυμός και ο πόνος τότε ως ενήλικας θα κρύβει μέσα του ένα θυμωμένο, πληγωμένο παιδί που δεν του επιτρέπει να ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα και να ευτυχίσει.

Το πληγωμένο παιδί μέσα του θα παρεμβαίνει στην ενήλικη ζωή του και θα τον επηρεάζει.

Κατάθλιψη, άγχος, κρίσεις πανικού, φοβίες, ψυχοσωματικά συμπτώματα, εξαρτημένη συμπεριφορά, δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις,  κενό, θλίψη, έντονες εκρήξεις θυμού, όχι επαφή με τα συναισθήματα, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους άλλους, αίσθημα ότι οι άλλοι ‘’θα με πληγώσουν’’, ‘’θα με εκμεταλλευτούν’’, μπορεί να είναι μερικά μόνο σημάδια ότι κουβαλάμε μέσα μας ένα πληγωμένο παιδί.

Τα συμπτώματα αυτά όμως όσο δυσάρεστα και εάν είναι μπορεί να αποτελέσουν και την αρχή ώστε να επουλωθεί το τραύμα μας εφόσον όταν βγούνε στην επιφάνεια ανακαλύπτουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας που πολλές φορές δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχει.. Επιπλέον ελευθερώνουμε τη ζωή μας από τη σκιά του παρελθόντος. Όταν το τραύμα μας βγει προς τα έξω μπορεί να αποκτήσει άλλο νόημα και θέση στη ζωή μας και να μην ασκεί την ίδια επιρροή πάνω μας..

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας ζητάει την δικαίωση του πόνου του. Χρειάζεται να το ακούσουμε, να το αφήσουμε να μιλήσει, να το εκφράσουμε, να ψάξουμε τι έχει να μας πει, να του δώσουμε την ευκαιρία να βγει προς τα έξω αλλιώς πάντα θα υπάρχει μέσα μας και θα μας επηρεάζει με τον ένα και με τον άλλο τρόπο…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Είμαι ο εαυτός μου ή αυτός που θέλουν οι γύρω μου;;;


Μου είχε πει κάποιος  ‘’Αυτό που συνειδητοποιώ και αισθάνομαι είναι ότι δεν θα ικανοποιώ τους άλλους όσο θα ήθελα αλλά από την αντίπερα όχθη, υπάρχει αυτό το αίσθημα ότι κουράστηκα να ικανοποιώ τους άλλους συνεχώς και θα ήθελα να ικανοποιήσω εμένα, και αυτό μου βγαίνει σαν μια κραυγαλέα φωνή μέσα μου’’.

Ήταν ένας άνθρωπος μπερδεμένος, αποπροσανατολισμένος, που είχε χαθεί από τα δικά του τα θέλω, από τις δικές του επιθυμίες, στην προσπάθεια να ακούει και να ευχαριστεί τους άλλους. Και ένα μεγάλο ερωτηματικό υπήρχε στη ζωή του, ποιος είμαι; Είμαι αυτός που θέλουν οι γονείς μου, η σύντροφος μου, οι φίλοι μου, η κοινωνία;    
        .
 Από μικροί όταν είμαστε πόσοι από εμάς δεν έχουμε ακούσει λέξεις όπως ‘’μη’’, ‘’δεν’’, ‘’πρέπει’’; Πόσοι δεν έδωσαν μεγαλύτερη σημασία  στα ‘’θέλω’’ των άλλων και στην πορεία χάσανε τα δικά τους ‘’θέλω’’; Που υπήρχε η έγνοια ‘’τι θα πει ο κόσμος’’.

Για να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε θα πρέπει να κάνουμε μια ενδοσκόπηση και να δούμε τι θα μας έκανε να είμαστε καλά και να είμαστε ευτυχισμένοι.

Δεν χρειάζεται να προβάλλουμε τις επιθυμίες των άλλων πάνω μας.

Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα,  έχει την δική του ενδιαφέρουσα ταυτότητα που είναι τόσο μοναδική όσο είναι και το δαχτυλικό μας αποτύπωμα που δεν το έχει κάποιος άλλος πέρα από εμάς.

Χρειάζεται μια καλή ισορροπία μεταξύ των ‘’πρέπει’’ και των ‘’θέλω’’.

Πότε το ‘’πρέπει ‘’ γίνεται καταστροφικό; Όταν ζούμε μόνο με αυτό. Εις βάρος των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.

 Όποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμε..

Και να θυμάσαι εσύ ορίζεις τη ζωή σου. Μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να γράφουν την ιστορία της δικής σου ζωής..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μητέρα – Παιδί μια σχέση καθοριστική…



Ο ρόλος της μητέρας είναι αναντικατάστατος, πολύ σημαντικός στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού της.
Η μητέρα είναι το πρώτο πρόσωπο που θα αντικρύσει το παιδί τη στιγμή της γέννησης του. Το παιδί όταν γεννιέται μαθαίνει να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της.
Από το δεσμό μητέρας – παιδιού εξαρτάται η ομαλή συναισθηματική και ψυχολογική του ανάπτυξη.
Ο  John Bowlby δημιουργός της θεωρίας του δεσμού είπε: ‘’Τα βρέφη είναι σημαντικό να βιώσουν μια θερμή, οικεία και συνεχή διαρκή σχέση (δεσμός) με ένα πρόσωπο φροντίδας (κυρίως μητέρα). Η μη σύναψη αυτής της μοναδικής σχέσης μπορεί να έχει σημαντικές και ανεπανόρθωτες συνέπειες στην ψυχική του υγεία στο μέλλον‘’.
Μια μητέρα είναι σημαντικό να προσφέρει μια αγνή και γνήσια αγάπη χωρίς να περιμένει καμία ανταπόδοση. Να μην προβάλλει τα δικά της άγχη, ανασφάλειες, φοβίες, επιθυμίες, ανάγκες πάνω στο παιδί της. Να μην βάζει τα δικά της θέλω και τα κάνει θέλω του παιδιού της και το κυριότερο να μην το βλέπει σαν προέκταση της γιατί το παιδί της είναι ένα ξεχωριστό αυτόνομο άτομο. Επίσης σημαντικό είναι όταν μεγαλώσει να το αφήσει ελεύθερο να κάνει τις δικές του προσωπικές επιλογές.
Είναι τόσο δυνατή αυτή η σχέση μητέρας – παιδιού που μέχρι και το τέλος της ζωής μας ακόμα αναζητούμε την αποδοχή και το μητρικό χάδι σαν να είμαστε μικρά παιδιά.

Και ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί για τον κόσμο να είσαι απλά μια μητέρα αλλά για το παιδί σου είσαι ο κόσμος όλος...


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Όταν η νευρική ανορεξία εισβάλλει στη ζωή μας..



Πόσοι άνθρωποι άραγε στη σημερινή μας εποχή υποφέρουν από νευρική ανορεξία;

Ξεκινάει απλά ως χάσιμο βάρους και στην πορεία καταλήγει σε διάλυση του ατόμου σωματικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και μέχρι το θάνατο.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι ο πυρήνας του προβλήματος δεν είναι το φαγητό και το βάρος. Αυτά είναι απλά τα συμπτώματα από κάτι βαθύτερο. Ίσως κάποιοι λόγοι θα μπορούσαν να είναι η κακή εικόνα σώματος, η κριτική που εισπράττει κάποιος εξαιτίας κάποιων παραπανίσιων κιλών, η μοναξιά, η κατάθλιψη που πιθανόν μπορεί να νοιώθει κάποιος μέσα του, η ανασφάλεια, η πίεση να είναι κανείς ‘’τέλειος’’ ή το συναίσθημα ότι δεν μπορούν να είναι όλα υπό τον έλεγχο του. Μπορεί επίσης να παίζουν ρόλο και τα αφύσικα πρότυπα ‘’ομορφιάς’’ των υπερβολικά πολύ αδύνατων ανθρώπων.

Πώς μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στη νευρική ανορεξία;

Στην αρχή χάνει κάποια κιλά. Όμως στα μάτια του συνεχίζουν να υπάρχουν.. Αρχίζει να αποχωρίζεται κάποιες κατηγορίες τροφίμων όπως τα γλυκά. Νοιώθει ότι δεν πρέπει να φάει έστω και ένα μικρό κομματάκι σοκολάτα, έστω και να βάλει μια κουταλιά ζάχαρη στο καφέ. Αρχίζουν να περιορίζονται και άλλες κατηγορίες και ποσότητες φαγητού.Αρχίζει να του γίνεται πλέον εμμονή να χαθούν κιλά και τότε ξεκινούν να αλλάζουν όλα. Οι γύρω του αρχίζουν να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Οι αλλαγές πλέον είναι πιο εμφανείς, αισθάνεται ζαλάδα, αστάθεια, αδυναμία, απώλεια ισορροπίας, πονάει συνέχεια το κεφάλι του, το σώμα του αρχίζει να είναι παγωμένο και να κρυώνει εφόσον πλέον δεν παίρνει ενέργεια από την τροφή για να την μετατρέψει σε θερμότητα. Νοιώθει αυξημένο άγχος, εκνευρισμό, γίνεται πιο οξύθυμο, έχει συμπτώματα κατάθλιψης. Πολλές φορές μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι κάτι γίνεται είναι πλέον αργά γιατί έχει μπει στην παγίδα της νευρικής ανορεξίας...


Μπορεί για τους γύρω να φαίνεται κάτι πιο απλό γιατί έχουνε μια πιο ρεαλιστική εικόνα αλλά για το ίδιο το άτομο η εικόνα του έχει αλλοιωθεί. Ο καθρέφτης δεν είναι πλέον καλός σύμβουλος γιατί όταν το κοιτάζει βλέπει κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουνε οι υπόλοιποι.

Απεγνωσμένη φωνή για βοήθεια από τους δικούς του ανθρώπους που βλέπουν τον άνθρωπο τους στην κυριολεξία να λιώνει σιγά σιγά. Ένα ερώτημα πλανάται συνέχεια από τους δικούς του ανθρώπους, ‘’ Τι μπορώ να κάνω;, Πώς μπορώ να βοηθήσω;’’.

Καταρχήν χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος μας που πάσχει από νευρική ανορεξία και αρνείται να φάει δεν το κάνει επίτηδες. Ο  βαθύτερος φόβος του είναι να μην χάσει τον έλεγχο του βάρους. Να δείξουμε κατανόηση σε αυτό που του συμβαίνει και να μην μας αισθανθεί κριτικούς και απορριπτικούς απέναντι του. Να είμαστε υπομονετικοί γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά θέλει χρόνο..

Το σημαντικότερο είναι το ίδιο το άτομο να καταλάβει ότι χρειάζεται βοήθεια για να μπορέσει να ξεφύγει από αυτό το πραγματικά μαρτύριο, το μονοπάτι της νευρικής ανορεξίας.

Η νευρική ανορεξία χτυπάει την πόρτα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί πριν να είναι αργά και πριν προκληθούν σοβαρά και πολλές φορές μη αναστρέψιμα προβλήματα υγείας…


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα






Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Όταν η νευρική ανορεξία εισβάλλει στη ζωή μας..



Πόσοι άνθρωποι άραγε στη σημερινή μας εποχή υποφέρουν από νευρική ανορεξία;

Ξεκινάει απλά ως χάσιμο βάρους και στην πορεία καταλήγει σε διάλυση του ατόμου σωματικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και μέχρι το θάνατο.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι ο πυρήνας του προβλήματος δεν είναι το φαγητό και το βάρος. Αυτά είναι απλά τα συμπτώματα από κάτι βαθύτερο. Ίσως κάποιοι λόγοι θα μπορούσαν να είναι η κακή εικόνα σώματος, η κριτική που εισπράττει κάποιος εξαιτίας κάποιων παραπανίσιων κιλών, η μοναξιά, η κατάθλιψη που πιθανόν μπορεί να νοιώθει κάποιος μέσα του, η ανασφάλεια, η πίεση να είναι κανείς ‘’τέλειος’’ ή το συναίσθημα ότι δεν μπορούν να είναι όλα υπό τον έλεγχο του. Μπορεί επίσης να παίζουν ρόλο και τα αφύσικα πρότυπα ‘’ομορφιάς’’ των υπερβολικά πολύ αδύνατων ανθρώπων.

Πώς μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στη νευρική ανορεξία;

Στην αρχή χάνει κάποια κιλά. Όμως στα μάτια του συνεχίζουν να υπάρχουν.. Αρχίζει να αποχωρίζεται κάποιες κατηγορίες τροφίμων όπως τα γλυκά. Νοιώθει ότι δεν πρέπει να φάει έστω και ένα μικρό κομματάκι σοκολάτα, έστω και να βάλει μια κουταλιά ζάχαρη στο καφέ. Αρχίζουν να περιορίζονται και άλλες κατηγορίες και ποσότητες φαγητού.Αρχίζει να του γίνεται πλέον εμμονή να χαθούν κιλά και τότε ξεκινούν να αλλάζουν όλα. Οι γύρω του αρχίζουν να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Σκέφτεται ‘’μα γιατί αλλάξανε οι γύρω μου;’’, ‘’τι έγινε;’’, ‘’τι το διαφορετικό έχω;’’, ‘’ίσα ίσα έχασα κάποια παραπάνω κιλά’’. Οι αλλαγές πλέον είναι πιο εμφανείς, αισθάνεται ζαλάδα, αστάθεια, αδυναμία, απώλεια ισορροπίας, πονάει συνέχεια το κεφάλι του, το σώμα του αρχίζει να είναι παγωμένο και να κρυώνει εφόσον πλέον δεν παίρνει ενέργεια από την τροφή για να την μετατρέψει σε θερμότητα. Νοιώθει αυξημένο άγχος, εκνευρισμό, γίνεται πιο οξύθυμο, έχει συμπτώματα κατάθλιψης. Πολλές φορές μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι κάτι γίνεται είναι πλέον αργά γιατί έχει μπει στην παγίδα της νευρικής ανορεξίας...



Μπορεί για τους γύρω να φαίνεται κάτι πιο απλό γιατί έχουνε μια πιο ρεαλιστική εικόνα αλλά για το ίδιο το άτομο η εικόνα του έχει αλλοιωθεί. Ο καθρέφτης δεν είναι πλέον καλός σύμβουλος γιατί όταν το κοιτάζει βλέπει κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουνε οι υπόλοιποι.

Απεγνωσμένη φωνή για βοήθεια από τους δικούς του ανθρώπους που βλέπουν τον άνθρωπο τους στην κυριολεξία να λιώνει σιγά σιγά. Ένα ερώτημα πλανάται συνέχεια από τους δικούς του ανθρώπους, ‘’ Τι μπορώ να κάνω;, Πώς μπορώ να βοηθήσω;’’.

Καταρχήν χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος μας που πάσχει από νευρική ανορεξία και αρνείται να φάει δεν το κάνει επίτηδες. Ο  βαθύτερος φόβος του είναι να μην χάσει τον έλεγχο του βάρους. Να δείξουμε κατανόηση σε αυτό που του συμβαίνει και να μην μας αισθανθεί κριτικούς και απορριπτικούς απέναντι του. Να είμαστε υπομονετικοί γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά θέλει χρόνο..

Το σημαντικότερο είναι το ίδιο το άτομο να καταλάβει ότι χρειάζεται βοήθεια για να μπορέσει να ξεφύγει από αυτό το πραγματικά μαρτύριο, το μονοπάτι της νευρικής ανορεξίας.

Η νευρική ανορεξία χτυπάει την πόρτα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί πριν να είναι αργά και πριν προκληθούν σοβαρά και πολλές φορές μη αναστρέψιμα προβλήματα υγείας…

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα





Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Η κατάθλιψη έχει πολλά πρόσωπα..



Η κατάθλιψη έχει μόνο ένα πρόσωπο; Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ότι κάποιος έχει κατάθλιψη εάν είναι στεναχωρημένος, έχει κλειστεί στον εαυτό του, δεν έχει ενέργεια και όρεξη να κάνει πράγματα και έχει μία παραίτηση προς τη ζωή. Άραγε μπορεί κάποιος να υποφέρει από κατάθλιψη και να υπάρχει έντονη θλίψη μέσα του αλλά η εικόνα που δείχνει προς τα έξω να  είναι ακριβώς η αντίθετη;

Η απάντηση είναι ναι. Υπάρχει περίπτωση το χαμόγελο να παίρνει τη μορφή μιας μάσκας που τον βοηθάει να αποκρύψει τον πόνο, την αγανάκτηση, τη θλίψη που νοιώθει βαθιά μέσα του.




Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι ότι με αυτό τον τρόπο πιθανόν θέλει να προστατεύσει τον εαυτό του, να προσπαθήσει να μην δείχνει προς τα έξω μια πιο εύθραυστη, απροστάτευτη εικόνα. Πίσω από το χαμόγελο υπάρχει η θλίψη. Υπάρχει ο ψυχικός πόνος που προσπαθεί να μην το δείξει. Να το κρατήσει κρυφό. Φοβάται να μην αποκαλυφθεί. Πιθανόν μπορεί να σκέφτεται ότι ''πρέπει να είμαι πάντα χαρούμενος γιατί αυτό έχω μάθει ότι είναι δύναμη. Δεν πρέπει να δείχνω προς τα έξω κάτι άλλο. Αλλιώς θα φανώ αδύναμος και μπορεί οι γύρω μου να μην με αποδεχτούν και να με απορρίψουν''.

Ας σκεφτούμε πόσοι κωμικοί υποφέρουν από κατάθλιψη. Τη θλίψη τους τη μετατρέψανε σε γέλιο για να μπορέσουν να ξεχάσουν το δικό τους ψυχικό πόνο, για να μπορέσουν να το αντέξουν. Όπως και πολλοί από εμάς μπορεί να είμαστε ηθοποιοί της παράστασης της ζωής μας και να φαινόμαστε λαμπεροί, χαρούμενοι, χαμογελαστοί μέχρι να κλείσουν οι πόρτες.

Μερικοί διάσημοι κωμικοί που παλεύουν με την κατάθλιψη είναι ο Γούντι Άλεν, ο Τζιμ Κάρεϊ, ο Μπεν Στίλερ και ο ξεκαρδιστικός «Mr Bean» Ρόουαν Άτκινσον.

Ας δούμε την εξομολόγηση ενός καταθλιπτικού κωμικού, του Κέβιν Μπριλ.

Ο ίδιος έχει πει ‘’ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου, ένοιωθα να ζω δύο διαφορετικές ζωές. Από την μία τη ζωή που όλοι βλέπουν και από την άλλη τη ζωή που μόνο εγώ βλέπω. Και στη ζωή που όλοι βλέπουν είμαι ο φίλος, ο γιος, ο αδελφός, ο σταντ-απ κωμικός και ο έφηβος. Αυτή τη ζωή βλέπουν όλοι. Αν ζητούσατε από τους φίλους μου και την οικογένεια μου να με περιγράψουν, αυτά θα σας έλεγαν. Και όλα αυτά είναι ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου. Είναι αυτό που είμαι. Και αν ζητούσατε από μένα να περιγράψω τον εαυτό μου, θα έλεγα κάποια από αυτά. Και δεν θα έλεγα ψέματα αλλά δεν θα έλεγα και όλη την αλήθεια, μιας και η αλήθεια είναι αυτή είναι η ζωή που όλοι οι άλλοι βλέπουν. Στη ζωή που μόνο εγώ βλέπω ποιος είμαι, ποιος πραγματικά είμαι, είμαι κάποιος που παλεύει έντονα με την κατάθλιψη. Έχω εδώ και έξι χρόνια και συνεχίζω την καθημερινότητα’’, ‘’Φοβόμουν ότι ο κόσμος θα έβλεπε αυτό που πραγματικά ήμουν, ότι δεν ήμουν το τέλειο, δημοφιλές παιδί στο γυμνάσιο που όλοι πίστευαν ότι είμαι, ότι κάτω από το χαμόγελο μου υπήρχε πάλη, κάτω από το φως υπήρχε σκοτάδι και κάτω από την δυνατή προσωπικότητα μου υπήρχε ακόμα δυνατότερος πόνος’’.

Υπάρχουν πολλά πρόσωπα στην κατάθλιψη. Πίσω από το πιο λαμπερό χαμόγελο μπορεί να κρύβεται ο μεγαλύτερος πόνος…



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα