Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Οι Ταμπέλες της ζωής μας…



Άραγε πόσοι από εμάς δεν κουβαλάμε ταμπέλες που μπορεί να μας τις έχουνε βάλει άλλοι ή να τις έχουμε βάλει εμείς στον εαυτό μας; Μερικές από αυτές θα μπορούσαν να είναι ’’ντροπαλός’’, ‘’ τεμπέλης’’, ‘’χοντρός’’, ‘’αδέξιος’’, ‘’φοβισμένος’’, ‘’ανώριμος’’, ‘’ φιλάσθενος’’,  ‘’ ανεύθυνος’’, ‘’ νευρικός’’, ‘’ απρόσεκτος’’, ‘’ βαρετός’’.

Οι ταμπέλες ξεκινάνε από πολύ νωρίς όταν ήμασταν ακόμη παιδιά..

Πώς άραγε δημιουργούνται; Ας πάρουμε παράδειγμα ότι ένα παιδί έχει κάποια παραπάνω κιλά και όταν ήταν μικρό οι συμμαθητές του στο σχολείο το κορόιδευαν και το έλεγαν χοντρό ή η οικογένεια του τόνιζε ότι χρειάζεται να χάσει αυτά τα παραπάνω κιλά που έχει. Οπότε σε αυτό το παιδί του κόλλησαν την ταμπέλα ‘’ότι είναι χοντρό’’. Το πιο πιθανόν είναι  έχοντας καρφιτσωθεί πάνω του αυτή η ετικέτα να νοιώθει έτσι και να συμπεριφέρεται με τρόπο που να υποστηρίζει αυτό που πήρε από τους γύρω του.

Δίνουμε χαρακτηρισμούς στον εαυτό μας ή μας δίνουν οι άλλοι που στο τέλος πιστεύουμε ότι έτσι είμαστε. Γιατί αυτό τελικά γίνεται πραγματικότητα.

Τις πιστέψαμε ότι ισχύουν που στο τέλος αντιδρούμε σύμφωνα με αυτές. Είναι αυτό που ονομάζεται ‘’αυτοεκπληρούμενη προφητεία’’. Δηλαδή εάν για παράδειγμα οι γύρω μου με θεωρούν ότι δεν είμαι έξυπνος θα αρχίζω να συμπεριφέρομαι με τρόπο που στην ουσία ασυνείδητα θα επιβεβαιώσω αυτό που πιστεύουν οι γύρω μου για μένα και φυσικά στο τέλος θα το πιστέψω και εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου.

Το ερώτημα όμως είναι ότι τελικά είμαστε οι ταμπέλες μας;

Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε κάτι παραπάνω από ένα απλά χαρακτηρισμό. Είμαστε πολύ πιο σύνθετοι και πολύπλευροι και αδικούμε τον εαυτό μας βάζοντας τον  ετικέτες που μας εμποδίζουν στο να τον γνωρίσουμε σε βάθος.. Αυτό είναι το τίμημα και το κόστος που πληρώνουμε, ότι αυτοπεριορίζουμε τον εαυτό μας και δεν του δίνουμε την ευκαιρία να δοκιμάσει, να γνωρίσει, να πειραματιστεί σε καινούρια πράγματα επειδή κάποτε όταν ήμασταν μικροί μας είχανε κολλήσει κάτι και μας έκαναν να πιστέψουμε ότι ισχύει…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Εφηβεία μια δύσκολη φάση…


Εάν το παιδί σας βρίσκεται στο στάδιο της ‘’εφηβείας’’ ή  ‘’προεφηβείας’’ πιθανόν αρχίσατε να αναρωτιέστε και να σκέφτεστε ’τι μπορώ να κάνω;’’, ‘’νοιώθω ότι δεν ξέρω πώς να πλησιάσω το παιδί μου’’, ‘’τι συμβαίνει στο παιδί μου και είναι τόσο αντιδραστικό ενώ δεν ήταν;’’, ‘’τι κάνω λάθος;’’, ‘’δεν ξέρω τι να κάνω για να το βοηθήσω’’.

Η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος και για τον έφηβο αλλά και για τον γονιό που χρειάζεται να αντιμετωπίσει αυτές τις απότομες αλλαγές του παιδιού του.

Είναι μια περίοδος μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.

Οι σωματικές και οι ορμονικές αλλαγές σε ένα έφηβο εξελίσσονται με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς.

Στη φάση αυτή εκτός από τις ραγδαίες και έντονες αλλαγές στο σώμα παρατηρούνται και πάρα πολλές ψυχολογικές αλλαγές.

Κάποιες από αυτές είναι έντονα ξεσπάσματα και εκρήξεις θυμού ακόμα και πολλές φορές για ασήμαντο λόγο, αντιδρούν με υπερβολικό τρόπο, έντονες εναλλαγές στη διάθεση. Νοιώθουν την επιθυμία να πηγαίνουν ‘’κόντρα’’ στους μεγάλους και να μην υπακούουν σε κανόνες και ότι είναι αυστηρά οριοθετημένο. Οι έφηβοι παρόλο που αρχίζουν και μπαίνουν στον κόσμο των ενηλίκων δεν έχουνε κατακτήσει ακόμα τη γνωστική σκέψη των ενηλίκων. Αυτό έχει ως συνέπεια η σκέψη τους να είναι πιο απόλυτη όπως αυτή των παιδιών.

Σε αυτή τη δύσκολη φάση του εφήβου πολλοί γονείς ίσως νοιώθουν απόγνωση και ότι κάποιες καταστάσεις έχουνε ξεφύγει και δεν ξέρουν πώς να της διαχειριστούν. Προσπαθούν να καταλάβουν το πώς νοιώθει το παιδί τους αλλά όσο προσπαθούν να το πλησιάσουν τόσο νοιώθουν να απομακρύνεται.

Το πρώτο πράγμα που πιθανόν μπορεί να έρθει στο μυαλό ενός γονέα όταν βιώνει μια εκρηκτική κατάσταση με το έφηβο παιδί του είναι να ανεβάσει τους τόνους της φωνής του, να φωνάξει και πιθανόν να θυμώσει μαζί του. Αυτό όμως θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Το παιδί του πιθανόν θα αντεπιτεθεί. Επίσης μπορεί οι γονείς να χάσουν τη δύναμη τους στα μάτια του παιδιού τους εφόσον συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο που κάνει και το ίδιο. Επιπλέον ο έφηβος μπορεί να νοιώσει ότι εκείνος έχει τον έλεγχο εφόσον κατάφερε να βγάλει τους γονείς του εκτός ελέγχου.

Οι γονείς χρειάζεται να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να μείνουν ήρεμοι. Να επικεντρωθούν στο γεγονός που προκάλεσε αυτή την ένταση και όχι στην ένταση.

Πολύ βοηθητικό είναι ένας διάλογος με το παιδί τους. Με αυτό τον τρόπο θα λειτουργήσουν και ως θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους και θα τους δείξουν ότι ο διάλογος είναι ο καλύτερος τρόπος να μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές και να διεκδικούμε αυτά που θέλουμε.

Χρειάζεται οι γονείς να είναι ειλικρινείς και να του πούνε αυτά που πραγματικά αισθάνονται.

Αυτό που θα ήταν εξαιρετικά βοηθητικό είναι ο γονιός να συμπεριφερθεί στο παιδί του με αγάπη, υπομονή και κατανόηση. Μόνο με αγάπη θα μπορούσε να του δείξει πράγματα και να του θέσει όρια.

Ο ρόλος του γονιού είναι να προσπαθήσει να το καταλάβει και να δει τα πράγματα από τη θέση του παιδιού του. Αυτό θα το καταφέρει μπαίνοντας ο ίδιος στη θέση του. Να δει τους προβληματισμούς του, να νοιώσει τις ανησυχίες του, τις αγωνίες του. Να βιώσει τις τόσο απότομες και μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή στο παιδί του. Μόνο τότε θα μπορέσει να δει μέσα από τα μάτια του παιδιού του και με τη σειρά του το παιδί να τον αισθανθεί πιο αληθινά κοντά του..

Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο. Χρειάζεται ο γονιός να έχει πολύ υπομονή, να καταβάλλει καθημερινή προσπάθεια, να είναι εκεί 100%  και μέσα στην καθημερινότητα του έχει να σκεφτεί και τόσα άλλα πράγματα. Όμως η αμοιβή που θα κερδίσει στο τέλος θα είναι πολύ μεγάλη γιατί θα χτίσει με αυτό τον τρόπο τη σχέση μαζί του. Δείχνοντας του σταθερότητα και εμπιστοσύνη, θα καταφέρει να πιστέψει και το ίδιο πιο πολύ στις δυνάμεις του. Και μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε παιδί που πίστεψε στον εαυτό του υπάρχει πάντα ένας ενήλικας που πίστεψε πρώτα αυτός..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η αξία της Αγάπης στη ζωή μας..



Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από ανιδιοτελές ενδιαφέρον, έντονη στοργή, φιλική διάθεση και αγνές προθέσεις προς κάποιο άλλο άτομο.

Η αξία της πολύτιμη για τη ζωή μας, για την ευτυχία μας.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε πόσο σημαντικό είναι ένα παιδί να  του δείξουμε αγάπη για να μπορεί μετά ως ενήλικας να νοιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη για τον κόσμο.

Είναι εκπληκτικό το πόσο μπορεί να επηρεάσει θετικά τη ψυχική μας υγεία. Και ας μην ξεχνάμε ότι η ψυχική μας υγεία μπορεί να είναι το λίπασμα ή το αργό δηλητήριο και για τη σωματική μας υγεία. Mπορεί να πάρει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι αγάπη για τη μητέρα μας, το παιδί μας, για το σύντροφο μας, για ένα φίλο μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι:
  • Είναι μια δική μας επιλογή. Εμείς έχουμε επιλέξει να αγαπάμε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο.
  •  Η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων είναι κάτι που δημιουργείται όταν γνωρίσουμε τον άλλον καλά και σεβόμαστε αυτό που είναι, αποδεχόμαστε όλες τις πτυχές του, και τις θετικές και τις αρνητικές. Αποδεχόμαστε τους φόβους, τις αδυναμίες του, τις ανασφάλειες του και είμαστε εκεί κοντά του στις ελπίδες και στα όνειρα του. Οπότε είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια.
  • Το ίδιο όμως χρειάζεται να κάνουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό. Χρειάζεται να τον αγκαλιάσουμε. Να δούμε τους φόβους μας, τις ανασφάλειες μας, τα ελαττώματα μας, τη δική μας συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας. Να τον αποδεχθούμε όπως είναι. Να του δώσουμε στοργή και όταν συμβεί κάτι να μην τον κρίνουμε αυστηρά αλλά να του συμπεριφερθούμε όπως θα φερόμασταν σε ένα μικρό παιδί που όταν έχει κάτι σκύβουμε τρυφερά προς το μέρος του και το ρωτάμε ‘’τι έχει’’.
  • Είμαστε οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις μας.. Όταν πιστέψουμε ότι αξίζουμε να μας αγαπούνε τότε θα εισπράξουμε αγάπη.
Μέσα από το να νοιώσουμε και να πάρουμε αγάπη μπορούμε να γιατρέψουμε και τις πιο βαθιές πληγές μέσα μας και να μας βοηθήσει να ανασυγκροτηθούμε.

Η αγάπη είναι δημιουργία και ζωή. Εχθρός της είναι το μίσος. Το μίσος καταστρέφει ότι η αγάπη δημιουργεί.

Είναι η όμορφη αίσθηση που νοιώθουμε όταν βοηθάμε κάποιον που μας χρειάζεται, όταν κάποιος μας κρατήσει το χέρι και μας προσφέρει μια ζεστή και σφικτή αγκαλιά.

     Ας μην ξεχνάμε ότι όταν αγαπάμε αυτό θα μπορούσε να είναι κινητήρια δύναμη για εμάς στο να κάνουμε πολλά πράγματα. Όταν μας αγαπούν θα μπορούσε να μας δώσει κουράγιο για πολλές δυσκολίες που θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας.





Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Μοναξιά μέσα στη σχέση



‘’Κάθομαι σε κοιτάω και αναρωτιέμαι εάν είσαι ο ίδιος άνθρωπος, αυτός που είχα γνωρίσει και ερωτεύτηκα. Νοιώθω ότι έχω απομακρυνθεί από σένα, υπάρχει ένα κενό που δεν μπορώ να σου εξηγήσω τι ακριβώς είναι. Τι μας οδήγησε έως εδώ; Θα ήθελα να το αλλάξω αλλά δεν μπορώ.. Ίσως φταίνε κάποιες καταστάσεις, ίσως τα προβλήματα της ζωής, η ρουτίνα της καθημερινότητας που πολλά πράγματα σε κάνει να τα συνηθίζεις και να μην τα απολαμβάνεις, είναι σαν να έγινες και εσύ μέρος της ρουτίνας μου. Ψάχνω να σε βρω και δεν σε βρίσκω... Είναι σαν να έχουμε σχέση αλλά στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι…’’

Αυτές είναι κάποιες σκέψεις ενός ζευγαριού που έχει απομακρυνθεί και βιώνει μοναξιά στη μεταξύ τους σχέση.

Μοναξιά και σχέση παρόλο που φαίνονται αντιφατικές έννοιες στην πραγματικότητα όμως μπορεί να συνυπάρχουν.

Όταν η μοναξιά μπαίνει στη ζωή του ζευγαριού τότε απειλεί τη σχέση τους, γκρεμίζει τα όνειρα τους, τις προσδοκίες τους.

Άραγε το ερώτημα είναι πώς δύο άνθρωποι που ερωτευτήκαν, έκαναν όνειρα μαζί,  φθάσανε στο σημείο να νοιώθουν μόνοι, πώς είναι δυνατόν να γίνεσαι ξένος με τον άνθρωπο που επέλεξες να είσαι μαζί;

 Ίσως ένας λόγος θα μπορούσε να είναι το άγχος της καθημερινότητας, ο σημερινός τρόπος ζωής. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.. Συχνά μέσα στη σχέση δεν εκφράζονται οι πραγματικές ανάγκες και τα ‘’θέλω’’. Δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ του ζευγαριού και ο καθένας είναι προσανατολισμένος στο ‘’εγώ’’ και όχι στο ‘’μαζί’’. Σε μια σχέση χρειάζεται συνεχή προσπάθεια, να δουλεύεται συνέχεια η σχέση μέσα στην καθημερινότητα, όμως αυτό που συχνά συμβαίνει και είναι και η παγίδα είναι η σχέση να αρχίζει να γίνεται δεδομένη. Πολλές φορές το ζευγάρι δυσκολεύεται να παραδεχτεί ότι κάτι δεν πάει καλά και όταν το καταλαβαίνει είναι πλέον αργά γιατί η απομάκρυνση μεταξύ τους έχει ήδη γίνει.

Τι μπορούμε να κάνουμε εάν νοιώθουμε ότι έχει ήδη συμβεί στη σχέση μας και νοιώθουμε πλέον ξένοι ο ένας με τον άλλον;

Είναι καλό να μιλήσουμε στο σύντροφο μας για αυτό που αισθανόμαστε για να δούμε και αυτός πώς νοιώθει. Να κάνουμε μια συζήτηση μαζί του με ηρεμία, χωρίς εντάσεις και να ακούσουμε προσεκτικά και την δική του άποψη.

 Να ξεκινήσουμε μια δραστηριότητα μαζί ή να κάνουμε πράγματα μαζί όπως να πάμε μία εκδρομή, για φαγητό, κάτι που θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο της ρουτίνας.

Χρειάζεται να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι. Αυτό σημαίνει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε και τις αρνητικές του πλευρές. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ούτε εμείς είμαστε τέλειοι αλλά ούτε ο σύντροφος μας.

Να επικεντρωθούμε στα κομμάτια που μας τράβηξαν στον σύντροφο μας και επιλέξαμε να είμαστε μαζί του.

Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο η σχέση να έχει δεχθεί τόσο μεγάλη φθορά που να είναι δύσκολο να συνεχιστεί. Μπορεί να νοιώθουμε πλήρως αποδιοργανωμένοι. Τότε πιθανόν η λύση μπορεί να είναι να πάρουμε ξεχωριστούς δρόμους, που άλλωστε η πραγματικότητα είναι ότι εφόσον νοιώθουμε έτσι πιθανόν έχουμε ήδη πάρει απλά δεν το έχουμε καταλάβει.

Η μοναξιά σε μια σχέση και η σιωπή που δημιουργεί εάν δεν παλέψει το ζευγάρι να την αντιμετωπίσει, θα προμηνύσει το τέλος της σχέσης ή μια σχέση που και να μην υπάρχει τέλος θα υπάρχει ρουτίνα. Θα υπάρχει όχι ‘’θέλω’’ να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο αλλά ‘’συνήθισα’’ να είμαι μαζί του. Και αυτό είναι ένας μονόδρομος για δύσκολα συναισθήματα όπως πικρία, απελπισία, θυμός, απογοήτευση, ψυχική κούραση, απέραντη μοναξιά…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα