Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

‘’Εάν’’… ‘’Τότε’’ θα ήταν αλλιώς



Κάτι που πολλές φορές οι άνθρωποι αναρωτιόμαστε: εάν δεν είχε συμβεί αυτό στη ζωή μου, εάν δεν είχα περάσει αυτή τη δυσκολία, εάν δεν είχα τα βιώματα και τα τραύματα που είχα στην παιδική μου ηλικία, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Κάποιος μου είχε πει ‘’εάν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο τότε όλα θα ήταν διαφορετικά..’’.

Είναι κάτι που πόσοι από εμάς δεν θα παρακαλούσαν να μπορούσαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω και τότε θεωρούν ότι η ζωή τους δια μαγείας θα είχε πάρει άλλη τροπή.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι δεν ξέρουμε πώς θα ήταν η ζωή μας.

Μπορεί διαφορετική αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ήταν καλύτερη.

Η αλήθεια είναι ότι μπορεί τα πράγματα να ήταν καλύτερα, μπορεί όμως χειρότερα, μπορεί και το ίδιο.

Γιατί δεν θα ήμασταν εμείς εάν δεν είχαμε ζήσει αυτά που έχουμε ζήσει και δεν είχαμε τις εμπειρίες που έχουμε αλλά θα ήμασταν κάποιοι άλλοι.

Πιθανόν θα κάναμε άλλες επιλογές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι επιλογές θα μας οδηγούσαν στην ευτυχία.

Μέσα από αυτά που μας συμβαίνουν και που έχουμε βιώσει, μαθαίνουμε, αποκτούμε πολύτιμες γνώσεις που εάν τις αξιοποιήσουμε σωστά θα γίνουν παραδείγματα για εμάς, θα μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο έτοιμους να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Πολλές φορές ακόμα και στο πάτο να πέσουμε είναι ένας τρόπος να ανασυγκροτηθούμε, να σηκωθούμε και να δούμε τι συνέβη στη ζωή μας και μας οδήγησε εκεί.

Μην σκέφτεσαι εάν δεν είχες περάσει αυτά που πέρασες θα ήταν αλλιώς τα πράγματα γιατί απλά τότε δεν θα ήσουν εσύ αλλά κάποιος άλλος…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια                                                     
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Tο άλλο μας μισό…



Ψάχνουμε να βρούμε το άλλο μας μισό πιστεύοντας ότι αυτό θα μας γεμίσει και θα μας οδηγήσει στην ευτυχία.

Θα μας καλύψει το αίσθημα αυτό το δύσκολο για πολλούς ανθρώπους, μιλάω για το αίσθημα της μοναξιάς.

Το άλλο μας μισό που θέλουμε να έρθει στη ζωή μας και να καλύψει τα κενά που νοιώθουμε μέσα μας, που θα δώσει νόημα στη ζωή μας.

Ίσως μεγαλώσαμε ακούγοντας από τους γύρω μας ότι χρειάζεται να βρούμε το άλλο μας μισό για να ολοκληρωθούμε.

Το ερώτημα είναι όμως η ολοκλήρωση έρχεται τελικά όταν βρούμε κάποιον άλλον άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας μαζί του ή είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας;

Η απάντηση είναι ότι η προσωπική μας ολοκλήρωση είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς. Κανένας δεν μπορεί να καλύψει τα εσωτερικά μας κενά εάν δεν προσπαθήσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από το να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει, να τον αγκαλιάσουμε. Γεννιόμαστε μόνοι μας και πεθαίνουμε μόνοι μας. Βρίσκουμε έναν άνθρωπο που θα διανύσουμε μαζί τη ζωή αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι απλά ο συνεπιβάτης στο ταξίδι της ζωής μας. Γιατί στην πραγματικότητα ο καθένας μας το ταξίδι της προσωπικής του ζωής το διανύει μόνος του.

Χρειάζεται να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Άλλωστε εμείς πρέπει πρώτα να τον αγαπήσουμε, να τον καταλάβουμε γιατί είναι ο δικό μας εαυτός. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να το κάνει αυτό για εμάς γιατί τότε θα απογοητευτούμε..

Να αποκτήσουμε μια υγιή αυτοεκτίμηση με το να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνάμεις μας. Να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας...



Και εάν κάτι δεν μας αρέσει πάνω μας, εάν νοιώθουμε ότι έχουμε ανασφάλειες, φοβίες, νοιώθουμε ότι σε πολλά πράγματα είμαστε αδύναμοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας τότε η λύση είναι να γεμίσουμε τα κενά μέσα μας, να τα επουλώσουμε ώστε να φτιάξουμε τη δική μας γέφυρα που θα μας οδηγήσει στην αντίπερα όχθη, στην ευτυχία, ισορροπία, αρμονία.
Μόνο εάν ο καθένας μας ψάξει την δική του προσωπική ολοκλήρωση, τότε  όταν θα βρει το άτομο που θα θέλει να μοιραστεί μαζί του τη ζωή, αυτό που θα τους ενώνει θα είναι μια γνήσια, καθαρή αγάπη. Θα θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και όχι έχω ανάγκη να είμαι μαζί του. Έχω ανάγκη για να με προστατεύσει, να εξαρτηθώ μαζί του, να καλύψω τα δικά μου κενά και ανασφάλειες.

Θα κλείσω με μια φράση: Μην ψάχνεις το άλλο σου μισό.. Είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, ψάξε για το άλλο σου ολόκληρο..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα 

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Συναισθηματική Κακοποίηση: Όταν υπάρχει μέσα σε μία σχέση



Νοιώθετε  σαν να είστε συνεχώς υποχρεωμένος να κρατάτε ευχαριστημένο το άτομο που είστε μαζί; Χρειάζεται να δίνεται συνέχεια αναφορά και να αιτιολογείστε σε ότι και αν κάνετε; Δεν νοιώθετε πλέον ανεξαρτησία και ότι μπορείτε να πάρετε πρωτοβουλία;  Ρίχνετε το φταίξιμο συνεχώς πάνω σας σε ότι και να συμβαίνει μέσα στη σχέση; Ξαφνικά έχετε απομονωθεί από δικούς σας ανθρώπους; Έχετε χάσει τον έλεγχο της ίδιας σας της ζωής; Σαν να μην είστε εσείς πια αλλά σαν σκιά του εαυτού σας, σαν το παρελθόν να είναι μόνο πλέον αναμνήσεις θολές μέσα στο μυαλό σας;

Εάν η απάντηση είναι ‘’ναι’’ τότε είναι πολύ πιθανόν να έχετε πέσει θύμα συναισθηματικής κακοποίησης.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένας από τους δύο συντρόφους να πέφτει θύμα συναισθηματικής κακοποίησης.

Η κακοποίηση αυτής της μορφής δεν γίνεται από το ξεκίνημα της σχέσης. Στην αρχή όλα μοιάζουν φυσιολογικά και όμορφα αλλά στην πορεία κάτι γίνεται. Όταν πλέον η σχέση γίνεται δεδομένη, όταν όλα παίρνουν τους καθημερινούς τους ρυθμούς τότε πάντα με ένα μεθοδικό και ύπουλο τρόπο ξεκινάει.

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του ατόμου που ασκεί λεκτική κακοποίηση;
·        -- Θέλει να έχει τον έλεγχο για τα πάντα. Στην αρχή της σχέσης δεν φαίνεται αυτό και όλα προχωράνε με γρήγορους ρυθμούς. Όμως μετά ξαφνικά θέλει τον έλεγχο. Να ενημερώνεται για την κάθε κίνηση.
·       --Πολλές φορές μπορεί να απομονώνει το σύντροφο του από τους δικούς του ανθρώπους για να μπορεί με αυτό τον τρόπο να τον ελέγχει καλύτερα.
·        --Ασκεί έντονη κριτική για τα πάντα. Για την εμφάνιση, τους τρόπους, τις ικανότητες του συντρόφου του. Επιπλέον για ότι συμβαίνει μέσα στη σχέση ‘’φταίει’’. Στο τέλος το άτομο που δέχεται την κακοποίηση πείθεται ότι για όλα τα αρνητικά που συμβαίνουν στη σχέση είναι εκείνο υπεύθυνο.
 --Ο σύντροφος που ασκεί κακοποίηση έχει έντονα ξεσπάσματα. Πάντα υπάρχει η υπόσχεση ότι είναι η τελευταία φορά και ποτέ δεν είναι.

Το άτομο που δέχεται συναισθηματική κακοποίηση χρειάζεται να αποστασιοποιηθεί για να μπορέσει να παρατηρήσει το σύντροφο του. Να δει με τα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή για να μπορέσει να δει τα πράγματα πιο καθαρά.                                                                              
Πολλές φορές παρατηρείται το φαινόμενο ο σύντροφος που δέχεται την κακοποίηση να προσπαθεί να γίνεται όλο και πιο καλός πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να σταματήσει αυτή τη συμπεριφορά που εισπράττει. Η πραγματικότητα είναι ότι πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έκανε, κάτι που δεν θα είναι αρκετό. Θα ξαναεπαναληφθεί οπότε ο κύκλος της ακύρωσης, μείωσης και απόρριψης.

Τα περισσότερα άτομα διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια από φόβο σε σχέση με την αντίδραση του συντρόφου τους.  
                                                                                                                                      Πιθανόν ίσως έχουνε πειστεί ότι ‘’αξίζουν’’ αυτή τη συμπεριφορά αφού πλέον έχουνε αποκτήσει χαμηλή αυτοεκτίμηση εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης ταπείνωσης και κριτικής που έχουνε δεχτεί.
   
Το άτομο που κακοποιεί έχει και μια κρυφή ικανότητα να δημιουργεί προς τα έξω μια αντίθετη εικόνα. 
       
Χρειάζεται μπορεί χρόνια στο να μπορέσουν να επουλωθούν τα τραύματα και να κλείσουν οι πληγές που έχουνε δημιουργηθεί στα άτομα που έχουνε δεχθεί συναισθηματική κακοποίηση. Όμως ποτέ δεν είναι αργά! Αρκεί να μπορέσουν να ανασυγκροτήσουν τα διάσπαρτα κομμάτια τους και να τα ξαναενώσουν. Θέλει χρόνο, προσπάθεια και πιθανόν και βοήθεια κάποιου ειδικού. Όμως θα μπορέσουν να κερδίσουν το μεγαλύτερο δώρο, την ελευθερία. Γιατί σε κανένα άτομο δεν αξίζει να είναι ‘’υποχείριο’’ κάποιου άλλου. Και γιατί σε μια σχέση μας αξίζει να έχουμε τα δικό μας προσωπικό χώρο και τα δικά μας όρια και να μην αφήνουμε κανένα να μας τα παραβιάζει!    

                                                                                                                                                  Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια                                                                                Βουλτσίδου Κατερίνα                                         

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Δεν δείχνω όλα όσα νοιώθω γιατί φοβάμαι…



‘’Συναίσθημα’’ μια λέξη που για πολλούς ανθρώπους σημαίνει πολλά…

Όταν ένα συναίσθημα είναι ευχάριστο για εμάς είναι και εύκολα διαχειρίσιμο.

Τι συμβαίνει όμως με τα συναισθήματα αυτά τα οποία είναι δύσκολα. Ποιος από εμάς δεν έχει νοιώσει θυμό, θλίψη, ζήλια στη ζωή τουΤα δείχνουμε το ίδιο εύκολα ή προσπαθούμε να τα κρύψουμε;                                      

Δεν είναι ασυνήθιστο οι άνθρωποι να τα κρύβουν για να φαίνονται πιο ήρεμοι και χαρούμενοι ενώ δεν είναι.Φοβούνται να δείξουν προς τους άλλους θυμό,ζήλια,θλίψη. Το ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό.Η απάντηση είναι ότι ίσως από φόβο μήπως οι άλλοι τους απορρίψουν.Ίσως και από φόβο μην στο τέλος εάν βγούνε προς τα έξω πάψουν να είναι ελεγχόμενα για τους ίδιους .

Όμως πόσο βοηθητικό είναι στο τέλος για εμάς τους ίδιους και για την δική μας ισορροπία όταν γίνεται αυτό; Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει να κρατάει μόνος του και βαθιά μέσα του τόσο δύσκολα συναισθήματα; Ισχύουν τελικά αυτοί οι φόβοι που μπορεί να έχουμε;
                                                                  
Η αλήθεια είναι ότι εάν βγουν προς τα έξω, όχι μόνο δεν θα μας κατευθύνουν αλλά θα είναι και πιο ελέγξιμα.   
                                 
Το να τα αναγνωρίσουμε και να τα εκφράσουμε θα μας έκανε να αισθανθούμε ανακούφιση.

Επιπλέον το να μοιραστούμε αυτά που νοιώθουμε με κάποιον φίλο μας, κάποιον που εμπιστευόμαστε πιθανόν θα βοηθούσε στο να νοιώσουμε ότι ερχόμαστε πιο κοντά του.

Χρειάζεται να τα πλησιάσουμε γιατί όταν τα βιώνουμε σημαίνει ότι κάτι έχουν να μας πουν.

Να καταλάβουμε ότι όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα.

Ακόμα και ένα βρέφος όταν γεννιέται νοιώθει χαρά, έκπληξη, ζήλια, φόβο, θυμό, λύπη, αηδία/αποστροφή. Γεννιόμαστε με αυτά τα συναισθήματα και είναι απόλυτα φυσικό να υπάρχουν μέσα μας.

Όταν τα εκφράσουμε και πραγματικά τα ακούσουμε τι θέλουν να μας πουν θα μπορέσουν να κατευνάσουν μέσα μας.

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα                                                                         

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Κατάθλιψη : ‘’Φοβάμαι, τι μου συμβαίνει; ’’



Η κατάθλιψη είναι κάτι που βιώνουν πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας ή έχουν κάποιον δικό τους που το βιώνει.

Η κατάθλιψη είναι κάτι παραπάνω από μία απλή θλίψη.

Το συναίσθημα; ‘’κενό’’, ‘’άδειασμα’’, ‘’μια απέραντη θλίψη και λύπη’’, ‘’ένα αίσθημα αβοήθητου’’, ‘’σαν μπροστά να υπάρχει μια μαύρη κουρτίνα που δεν υπάρχει διέξοδος και δε σε αφήνει να δεις προς τα έξω’’.

Η σκέψη ; ‘’πώς μπορώ να απαλλαγώ από αυτό’’, ‘’τι μου συμβαίνει’’, ‘’δε το αντέχω’’.

Ας δούμε ποιες είναι οι κύριες μορφές κατάθλιψης.

Η Μείζων Κατάθλιψη  η οποία είναι και η πιο συχνή έχει τα εξής κύρια συμπτώματα που χρειάζεται να είναι παρόντα για τουλάχιστον 2 βδομάδες: 
·        Καταθλιπτική διάθεση στη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας, σχεδόν κάθε μέρα. 
·        Σημαντική ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης για όλες σχεδόν τις δραστηριότητες.                            
·        Σημαντική απώλεια βάρους ή αύξηση βάρους. 
·        Αϋπνία (συχνά πρωινή) ή υπερυπνία σχεδόν κάθε μέρα.
·        Ψυχοκινητική διέργεση ή επιβράδυνση.    
·        Κόπωση ή έλλειψη ενεργητικότητας.  
·        Αίσθημα ματαιότητας.
·        Αίσθημα υπερβολικής ενοχής.  
·        Μειωμένη ικανότητα σκέψης, συγκέντρωσης και λήψης αποφάσεων. 
 Αυτοκτονικός ιδεασμός.
·

Η Δυσθυμική Κατάθλιψη που είναι πιο ήπια μορφή κατάθλιψης τα χαρακτηριστικά που αναγράφονται πιο κάτω θα πρέπει να είναι παρόντα τις περισσότερες μέρες για διάστημα τουλάχιστον 2 ετών.
·        Μειωμένη όρεξη ή υπερφαγία.
·        Διαταραχές στον ύπνο.
·        Απώλεια ενεργητικότητας ή αίσθημα κόπωσης.
·        Αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης.
·        Ελαττωμένη ικανότητα συγκέντρωσης ή δυσκολία στη λήψη αποφάσεων.
·        Αίσθημα απελπισίας.

Η αναγνώριση του αρνητικού τρόπου σκέψης θα βοηθήσει στη σταδιακή αλλαγή σε ένα θετικό τρόπο σκέψης. Η καταγραφή των αρνητικών συχνά επαναλαμβανόμενων σκέψεων από το άτομο θα βοηθήσει στον εντοπισμό τους και στην αυτοπαρατήρηση. Υπάρχει στις σκέψεις του ατόμου που πάσχει από κατάθλιψη μια απαισιοδοξία για τον εαυτό του, για τον κόσμο, για το μέλλον.

Να κινητοποιηθεί στην αρχή έστω και εάν δε το θέλει  στο να ξεκινήσει να κάνει πράγματα ακόμα και εάν αυτό είναι κάποιες απλές δραστηριότητες πχ να πάει μια βόλτα, να διαβάσει μια σελίδα ενός βιβλίου, να μαγειρέψει, να κάνει κάτι που παλιά τον ευχαριστούσε.

Χρειάζεται το διάστημα εκείνο το να μην έχει υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό του αλλά να είναι πιο ελαστικός μαζί του.

Η σωματική άσκηση θα βοηθούσε. Άλλωστε πολλές έρευνες αναφέρουν ότι η συχνή άσκηση επιδρά στον οργανισμό μας όπως τα αντικαταθλιπτικά αυξάνοντας τους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο, αυξάνουν τις ενδορφίνες που είναι υπεύθυνες για τη ευφορία και την καλή διάθεση  και μειώνουν το άγχος.

Φυσικά πολύ σημαντικό είναι ένα υποστηρικτικό πλαίσιο που δεν θα υπάρχει κριτική αλλά κατανόηση. Άλλωστε χρειάζεται να καταλάβουμε ότι ο φίλος μας, ο συγγενής μας, ο δικός μας άνθρωπος που πάσχει από κατάθλιψη νοιώθει ήδη πολύ χάλια και έχει αρκετά το αίσθημα της ενοχής μέσα του.

Πιθανόν μπορεί να χρειάζεται η βοήθεια κάποιου ειδικού που μαζί θα μπορέσουν να διανύσουν αυτό το μακρύ δρόμο που θα οδηγήσει το άτομο στο φως, στη διέξοδο που νοιώθει εκείνη την στιγμή ότι δεν έχει.

Παρακάτω σας παραθέτω ένα βίντεο ‘’το μαύρο σκύλο που το όνομα του ήταν κατάθλιψη-‘’, που δείχνει την μαρτυρία ενός ανθρώπου που πάσχει από κατάθλιψη, το πώς το βιώνει όλο αυτό αλλά και την στήριξη και την δύναμη που μπορεί να βρει τελικά μέσα του.


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα