Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Χριστούγεννα: Πνεύμα χαράς για όλους ή όχι;;



Χριστούγεννα!

Μέρες αγάπης..

Πολύχρωμα φωτάκια, άνθρωποι στο δρόμο να γελάνε.

Παιδικές φωνές να λένε τα κάλαντα.

Δώρα, ευχές, στολίδια.

Όμως αυτό είναι για όλους τους ανθρώπους;

Σε κάποιους ανθρώπους οι μέρες των Χριστουγέννων δεν είναι καθόλου ευχάριστες.

Λύπη, απογοήτευση, θλίψη μπορεί να είναι μερικά από τα συναισθήματα που μπορεί να νοιώθουν .

Εάν έτσι νοιώθουμε τώρα τα Χριστούγεννα πιθανόν χρειάζεται να κάνουμε μια ανασκόπηση της ζωής μας.

Χρειάζεται να δούμε τι γίνεται με τη ζωή μας. Να βρούμε ποιες είναι οι αιτίες που μας οδηγούνε στο να μην έχουμε καλή διάθεση. Ποιοι λόγοι μπορεί να μας κάνουν να επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που δεν θέλουμε, που μας δημιουργούν προβλήματα στη ζωή μας.

Χρειάζεται να κάνουμε έναν δώρο στον εαυτό μας που δεν είναι άλλο από το να του δώσουμε την προσοχή να τον ακούσουμε. 

Τότε μπορεί να δούμε τα Χριστούγεννα με διαφορετικό μάτι..


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Πακέτο Συνεδριών για διαχείριση του Άγχους


Το Άγχος όταν στη ζωή μας υπάρχει σε έντονο βαθμό μπορεί να είναι ιδιαίτερα δυσλειτουργικό για εμάς τους ίδιους.

Εάν το αντιμετωπίσουμε όμως θα μπορέσουμε να βρούμε την ηρεμία, γαλήνη και ισορροπία μέσα μας.

Προσφορά πακέτο 5 - 10 Συνεδριών για τη διαχείριση του  Άγχους.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τεχνικές χαλάρωσης, έλεγχος των δυσάρεστων σκέψεων που προκαλούν το άγχος, αντικατάσταση των αρνητικών σκέψεων με θετικές. Επιπλέον εξάσκηση σε δεξιότητες όπως η ιεράρχηση προτεραιοτήτων, διαχείριση του χρόνου, έκφραση συναισθημάτων.

Η προσφορά ισχύει μέχρι της 30 Νοεμβρίου.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο τηλέφωνο 6972954445.



Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Όταν το απρόβλεπτο μας χτυπάει την πόρτα..



Προχωράμε στη ζωή μας, όλα μας φαίνονται τόσο μακρινά, ότι θα συμβούν στους άλλους αλλά όχι σε εμάς.

Ξαφνικά όμως ένα γεγονός μπορεί να μας χτυπήσει την πόρτα και να ανατρέψει τα πάντα όπως μία απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου, ένα διαζύγιο, μία αρρώστια.

Μπορεί να νοιώσουμε όλη τη ζωή μας να κλονίζεται. Πράγματα που ήταν σημαντικά μέχρι εκείνη τη στιγμή σε εμάς φαντάζουν τώρα ασήμαντα. Οι προτεραιότητες μας αλλάζουν.

Μπορεί να μας κατακλύζουν συναισθήματα θυμού και πικρίας στο γιατί να συμβεί σε εμάς.

Πιθανόν να υπάρχουν αισθήματα έντονης θλίψης που πολλές φορές μπορεί να παίρνουν τη μορφή μιας μαύρης κουρτίνας που μας εμποδίζει να δούμε πέρα από αυτήν.

Σημασία έχει να μην το βάλουμε κάτω.

Πολλές φορές ακόμα και ένα δυσάρεστο γεγονός μπορεί να σταθεί αφορμή στο να αναθεωρήσουμε, να αρχίζουμε να βλέπουμε τα σημαντικά πράγματα στη ζωή, να κάνουμε τη δική μας ανασκόπηση.

Χρειάζεται να αρχίσουμε να ελέγχουμε τις δυσάρεστες σκέψεις μας.

Και εάν νοιώθουμε ότι το φορτίο είναι για εμάς εκείνη τη στιγμή ασήκωτο ίσως χρειάζεται η βοήθεια ενός ειδικού που θα μας βοηθήσει να εκφράσουμε πράγματα, να βγάλουμε τον έντονο θυμό και θλίψη που μπορεί να υπάρχει μέσα μας και να προσπαθήσουμε μαζί του να βρούμε τι μπορεί να υπάρχει πίσω από αυτή την μαύρη κουρτίνα που τώρα βλέπουμε μπροστά μας..

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι το αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Και όπως είπε ο Αμερικάνος φιλόσοφος William James ‘’η απαισιοδοξία οδηγεί σε αδυναμία, η αισιοδοξία όμως σε δύναμη’’.


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Το άγχος και οι επιπτώσεις του…



Άγχος μια λέξη με πολλά συναισθήματα..

Η κινητήρια δύναμη που μας ωθεί να κάνουμε πράγματα.

Τι συμβαίνει όμως όταν αρχίζει να κατακλύζει τη ζωή μας; Πόσο λειτουργικό είναι τελικά όταν ξεφύγει από τα όρια;

Μπορεί τότε να είναι ελεγχόμενο ή αυτό αρχίζει να μας ορίζει;

Κάποτε μια κοπέλα μου είχε πει ‘’Νοιώθω σαν μπαλόνι έτοιμο να σκάσει. Δεν μπορώ να απολαύσω τίποτα στη ζωή μου γιατί πάντα νοιώθω αυτή τη πίεση. Θέλω να νοιώσω ελεύθερη όμως νοιώθω ότι δεν μπορώ. Ξυπνάω με άγχος για το τι έχω να κάνω σήμερα, κοιμάμαι με άγχος έχοντας στο μυαλό μου τις υποχρεώσεις που έχω να κάνω την επόμενη μέρα. Υπάρχουν τόσα πράγματα κάθε μέρα γύρω μου που μου προκαλούν άγχος’’.

Καταρχήν ας ορίσουμε το παθολογικό άγχος. Είναι μια δυσάρεστη και ασυνήθιστη ένταση που δυσκολεύει το άτομο που το βιώνει σε έντονο βαθμό στην καθημερινότητα του.

Τα άτομα που βιώνουν άγχος αντιμετωπίζουν τους περισσότερους τομείς της ζωής τους με αγωνία, αβεβαιότητα και ανασφάλεια.

Τι συμβαίνει άραγε στο σώμα μας και τι βιώνουμε;

Στο συναισθηματικό κομμάτι πιθανόν μπορεί να νοιώθουμε ανησυχία, αίσθημα συνεχούς φόβου μη συμβεί κάτι, απογοήτευση, υπερένταση, αγωνία, δυσφορία.

Στο σώμα μας μπορεί να νοιώσουμε ταχυκαρδία, τάση για λιποθυμία, δύσπνοια, ζαλάδα, πόνο ή πλάκωμα στο στήθος, αδυναμία μυών, μούδιασμα, εφίδρωση, νευρικότητα, τρέμουλο, πονοκέφαλο, ξηροστομία, προβλήματα στον ύπνο.

Η αναγνώριση και η αμφισβήτηση των αγχογόνων σκέψεων και εικόνων θα βοηθήσει στο να μπορέσει να αντιμετωπιστεί. Πιθανόν οι σκέψεις ενός ατόμου που βιώνει έντονο άγχος μπορεί να είναι ‘’καταστροφικές’’ πχ όταν νοιώθουμε ότι θα συμβεί η απόλυτη καταστροφή όταν κάτι δεν πάει όπως το υπολογίζουμε στη ζωή μας, ‘’διπολικές’’ πχ όταν βλέπουμε τη ζωή μας με απόλυτους όρους άσπρο – μαύρο. Επιπλέον μπορεί να υπάρχει επικέντρωση στα αρνητικά σημεία μιας κατάστασης και με αυτό τον τρόπο να αγνοούμε τα θετικά σημεία της κατάστασης και των δυνατοτήτων μας.

Μπορούμε να αρχίσουμε την αναζήτηση εποικοδομητικών εναλλακτικών σκέψεων με τις οποίες μπορούμε να αντικαταστήσουμε τις σκέψεις που μας προκαλούν άγχος.

Το να αποσπάται η προσοχή μας σε άλλα ευχάριστα για εμάς ερεθίσματα όπως να πάμε μια βόλτα, να κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί.

Πολύ βοηθητικές μπορεί να είναι και κάποιες τεχνικές χαλάρωσης.

Παρακάτω σας αναφέρω μια διδακτική ιστορία που μας δείχνει πώς μπορεί να νοιώθει ένας άνθρωπος ο οποίος βιώνει έντονο άγχος για μεγάλο χρονικό διάστημα.


Ήταν λοιπόν μια καθηγήτρια που έκανε διάλεξη για τη διαχείριση του άγχους σε ακροατήριο.


Σήκωσε ένα ποτήρι και όλοι περίμεναν να κάνει την κλασική ερώτηση εάν είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Αντί για αυτό όμως ρώτησε  ‘’Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό;’’.

Οι απαντήσεις που δόθηκαν κυμάνθηκαν από 250 μέχρι 600 γραμμάρια.

Η καθηγήτρια απάντησε ότι το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία αλλά εξαρτάται από το πόση ώρα κρατάω το ποτήρι. Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν το κρατήσω για μια ώρα θα αρχίσει να πονάει το χέρι μου. Αν το κρατήσω για μια μέρα το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει. Σε κάθε περίπτωση το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερη ώρα το κρατάω τόσο βαρύτερο γίνεται.

Το στρες, οι ανησυχίες και τα προβλήματα ζωής είναι σαν αυτό το ποτήρι με το νερό. Αν τα σκεφτούμε για λίγο δεν πειράζει. Εάν όμως υπάρχουν στο μυαλό μας συνέχεια τότε θα μας παραλύσουν τελείως.

Είναι σημαντικό να αποβάλλουμε το στρες για να μπορέσουμε να βρούμε την ηρεμία, γαλήνη και ισορροπία μέσα μας!



Ψυχολόγος –Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Το ταξίδι της ζωής μας….


Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη ζωή μας με ένα ταξίδι.

Το ταξίδι ξεκινάει από τη γέννηση μας.

Τις πρωταρχικές μας αποσκευές τις έχουνε φτιάξει οι γονείς μας και γενικά οι πρώτοι σημαντικοί άνθρωποι για εμάς μέσα από αυτά που μας έμαθαν, μέσα από τα πρωταρχικά μας βιώματα που αποκτήσαμε.

Στην πορεία του ταξιδιού μας προστίθενται και άλλα πράγματα μέσα στις αποσκευές μας ανάλογα τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει ο καθένας από εμάς στη ζωή του.

Όμως πολλές φορές μπορεί να υπάρχουνε πράγματα που μας φθείρουν, μας δυσκολεύουν τη ζωή, δεν μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά, μας δημιουργούν άγχος, πίεση, θλίψη και όμως να υπάρχουν γιατί έτσι έχουμε μάθει, γιατί έχουμε συνηθίσει να υπάρχουν παρόλο που γνωρίζουμε ότι δεν μας κάνουν καλό.

Χρειάζεται να ξανακοιτάξουμε ο καθένας μας τις αποσκευές του, να ξαναεπαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας και να δούμε τι μπορούμε να αλλάξουμε, τι θα μπορούσε να αφαιρεθεί, να προστεθεί ή να αντικατασταθεί μέσα στη δική μας βαλίτσα, για να μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να διώξουμε το βάρος αυτό που υπάρχει και που στέκεται εμπόδιο στην ίδια μας τη ζωή..

Τις πρωταρχικές μας αποσκευές τις έχουνε ετοιμάσει οι γονείς μας.. Όμως στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε τι θα κάνουμε με αυτές, τι θα κρατήσουμε, τι θα πετάξουμε και τι θα προσθέσουμε καθοδόν..



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Κοινωνική φοβία: ‘’ Όταν η συστολή μου για τον κόσμο εμποδίζει την ίδια μου τη ζωή’’.



Πώς θα μπορούσε άραγε να νιώθει ένα άτομο με έντονη συστολή για τον κόσμο;

Εάν το είχαμε μπροστά μας πιθανόν θα μας έλεγε:                                                       ‘’Ξέρετε πόσο δύσκολο για μένα είναι να είμαι σε μια κοινωνική εκδήλωση; Καταρχήν νοιώθω ότι είμαι το επίκεντρο της προσοχής και ότι οι γύρω με παρατηρούν συνέχεια. Είμαι σε ετοιμότητα στο εάν σχολιάσουν αρνητικά κάθε μου κίνηση, κάθε τι που θα πω. Ζω με το άγχος της κριτικής από τους άλλους. Μπορεί να αρχίζουν να τρέμουν τα χέρια μου, να κοκκινίζω, να ιδρώνω, η καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Συνήθως θα περιμένω να περάσει η ώρα και να τελειώσει αυτό το μαρτύριο για μένα. Να μείνω μέσα στο κόσμο όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητος. Και εάν κάποιος από εκεί μου απευθύνει τον λόγο θα μιλάω πιθανόν πολύ γρήγορα από το άγχος μου ή μπορεί και να μην μου βγαίνει λέξη ή να του απαντήσω τόσο σιγά που με δυσκολία θα καταλάβει αυτό που του είπα. Ξέρεις πώς είναι η ζωή μου; Νοιώθω μόνος, νοιώθω ότι η ζωή μου μένει στάσιμη και εξαιτίας του φόβου μου δεν κάνω τίποτα για αυτήν. Δεν μπορώ να δείξω προς τους άλλους αυτό που πραγματικά είμαι γιατί φοβάμαι μην με απορρίψουν, μην μου ασκήσουν κριτική. Είναι σαν να έχω τα μάτια τους καρφωμένα πάνω μου και σαν να παρακολουθούν την κάθε μου κίνηση. Σαν να περιμένουν το παραμικρό λάθος μου για να με κριτικάρουν, να με σχολιάσουν…’’

Ένα άτομο με έντονη κοινωνική συστολή αισθάνεται πως ότι και να κάνει οι άλλοι θα τον κρίνουν αρνητικά και θα τον αποδοκιμάσουν. Αυτό μπορεί να το νοιώθει σε οποιαδήποτε κοινωνική περίσταση. Από το να είναι έξω με μια παρέα μέχρι να περνάει από μία επαγγελματική συνέντευξη.

Αυτό έχει ως άμεση συνέπεια να αποφεύγει όσο το δυνατόν την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους καθώς αυτό τον  ανακουφίζει προσωρινά από το έντονο άγχος και τη δυσφορία που νοιώθει. Μπορεί να έχει περιορισμένη κοινωνική ζωή και λίγους φίλους, να μην δουλεύει ή να μην έχει σχέση εξαιτίας αυτής την έντονης κοινωνικής αμηχανίας που τον διακατέχει. Συνήθως δεν λέει τη γνώμη του, συμφωνεί με όλα, δεν διεκδικεί και υιοθετεί ένα παθητικό τρόπο ζωής.

Το γεγονός αυτό συντηρεί την χαμηλή αυτοεκτίμηση καθώς σκέφτεται ότι ‘’δεν εκφράζω και δεν διεκδικώ αυτό που θέλω’’.

Χρειάζεται να τροποποιηθούν οι σκέψεις για φόβο αποτυχίας, ταπείνωσης ή αμηχανίας. Ότι οι γύρω του το κρίνουν και το παρατηρούν διαρκώς.

Τεχνικές χαλάρωσης θα το βοηθήσουν στο να μάθει να διαχειρίζεται το έντονο άγχος που νοιώθει σε καταστάσεις έκθεσης.

Άλλη σημαντική παράμετρος της θεραπείας είναι η έκθεση.

Η έκθεση γίνεται με μικρά διαδοχικά βήματα πρώτα σε επίπεδο φαντασίας και μετά σε πραγματικές συνθήκες πάντα βέβαια με τη στήριξη του θεραπευτή σε αυτό.

Ένα μήνυμα που θα μπορούσαμε να πούμε σε ένα άτομο που βιώνει κάτι τέτοιο είναι ότι ‘’Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι αυτό για σένα που το βιώνεις, όμως δώσε τον εαυτό σου την ευκαιρία  να το αντιμετωπίσει γιατί με αυτό τον τρόπο θα μπορέσεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου…’’.



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

‘’Kατάθλιψη’’ Πώς μπορεί κάποιος να την βιώνει;;;


Πώς μπορεί άραγε να νοιώθει ένας δικός μας άνθρωπος όταν πέσει στη παγίδα της κατάθλιψης;

Εάν μπορούσαμε να μπούμε  στο μυαλό του πιθανόν θα μας έλεγε:

‘’Τίποτα δεν είναι ίδιο. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.. Βλέπω τα πράγματα που παλιά χαιρόμουν αλλά είναι σαν να μην μπορώ να βρω πλέον χαρά σε αυτά. Ξαφνικά όλα αλλάζουν γύρω μου. Και οι γύρω μου θυμώνουν και ψάχνουν μια εξήγηση για το τι συμβαίνει, γιατί έχω αλλάξει και ξαφνικά φαίνεται καθαρά ότι ναι τελικά εγώ είμαι το πρόβλημα. Μα εάν μπορούσαν να δουν μέσα μου θα έβλεπαν ότι δεν είναι δική μου επιλογή για το πώς νοιώθω. Και εάν κοιτάξουμε πιο βαθιά το μόνο που δεν έχω ανάγκη είναι να με κρίνεις, να μου πεις τι να κάνω, ίσως το μόνο που θέλω είναι να καθίσεις δίπλα μου και να μου δώσεις το χέρι σου, να με αγκαλιάσεις και να μου πεις απλά ‘’είμαι εδώ για σένα’’, μόνο αυτό τίποτα παραπάνω…’’.

Πολλές φορές στη προσπάθεια μας να βοηθήσουμε τον άνθρωπο μας που πάσχει από κατάθλιψη αλλά και στη δική μας αγωνία για το πώς μπορούμε να διαχειριστούμε αυτό που μας συμβαίνει λέμε φράσεις όπως:

·         ‘’Ποιο είναι το πρόβλημα σου;’’
·         ‘’Θα σταματήσεις να είσαι τόσο αρνητικός; Γίνε πιο αισιόδοξος!’’
·         ‘’Όλοι έχουμε προβλήματα.’’
·         ‘’Που είναι ο παλιός σου εαυτός;’’
·         ‘’Δεν σε αναγνωρίζω, τι σου συμβαίνει.’’
·         ‘’Τόσα πράγματα έχεις στη ζωή σου, τι σου λείπει;’’
·         ‘’Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σε πολύ χειρότερη θέση από σένα.’’
·         ‘’Το να είσαι ευτυχισμένος και να βλέπεις θετικά τη ζωή είναι επιλογή σου.’’

Τέτοιες φράσεις όχι μόνο δεν θα βοηθήσουν αλλά θα βουλιάξουν ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο μας στη κατάθλιψη.

Η πραγματικότητα είναι ότι ούτε το άτομο δεν μπορεί πλέον να αναγνωρίσει τον εαυτό του και ότι είναι σε αυτή την κατάσταση δεν είναι σε καμία περίπτωση δική του επιλογή…

Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι να μας νοιώσει κοντά του, δίπλα του, ότι είμαστε εκεί για να τον καταλάβουμε και όχι για κάποιον άλλο λόγο.

Μόνο τότε δίνοντας του απλά το χέρι μας και προσπαθώντας να μπούμε στη δική του θέση και στον δικό του τρόπο που αυτή τη στιγμή νοιώθει και αισθάνεται θα μπορέσουμε να το κινητοποιήσουμε να ζητήσει βοήθεια.


Παρακάτω σας παραθέτω ένα βίντεο που δείχνει πώς είναι η ψυχολογία ενός ατόμου με κατάθλιψη καθώς και τη σημασία του να υπάρχει κάποιος ουσιαστικά κοντά του ώστε να μπορέσει να αρχίσει να αισθάνεται καλύτερα και να υπάρξει ξανά ελπίδα και όρεξη για ζωή…




Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Μόνος και αυτό το καλοκαίρι..



Πολλοί γύρω μας την περίοδο του καλοκαιριού σκέφτονται ‘’τι κάνω λάθος’’, ‘’δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί υπάρχουν τόσα ζευγάρια γύρω μου και εγώ εξακολουθώ και μένω μόνος μου’’.

Πιθανόν μπορεί για όλους όσους σκέφτονται έτσι η περίοδος του καλοκαιριού και οι διακοπές να είναι ένα γιατί.., ένας απολογισμός της χρονιάς και στο τέλος μια να είναι η κυρίαρχη σκέψη ‘’πάλι μόνος είμαι αυτό το καλοκαίρι!’’.

Τι χρειάζεται να κάνουμε εάν μας συμβαίνει αυτό και μας κατακλύζει ένα πλήθος αρνητικών και απαισιόδοξων σκέψεων;

Καταρχήν χρειάζεται να σκεφτόμαστε πιο θετικά και αισιόδοξα γιατί αυτό που πιστεύουμε αυτό έλκουμε. Για παράδειγμα εάν εγώ πιστεύω ότι δεν είμαι πολύ ελκυστικό σαν άτομο επειδή έχω αυτό το χαρακτηριστικό στην εμφάνιση ή στο χαρακτήρα μου και θα με απορρίψουν στο τέλος γίνεται αυτό το οποίο πιστεύω για μένα. Η εάν σκέφτομαι συνέχεια ότι είναι πολύ δύσκολο να βρω σύντροφο  στο τέλος θα γίνει.

Επιπλέον χρειάζεται να αναρωτηθούμε αυτό που ψάχνουμε σε ένα πιθανό σύντροφο. Μήπως έχω πολύ υψηλά στάνταρ και ψάχνω κάτι μη ρεαλιστικό;, Mήπως αναλύω και κοιτάω πολύ τις λεπτομέρειες; Mήπως έχω συνηθίσει σε μία κατάσταση που παρόλο που δεν μου αρέσει έχει γίνει για μένα τρόπος ζωής;  Πιστεύω αρκετά στον εαυτό μου;

Υπάρχει φυσικά και η περίπτωση να μην συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω.. Τότε πιθανόν χρειάζεται να ξαναεπαναπροσδιορίσουμε πράγματα. Να δούμε πιθανόν τις προτεραιότητες που θέτουμε στη ζωή μας. Μήπως χρειάζεται να διευρύνω τον κύκλο μου; Να ξεκινήσω μια νέα δραστηριότητα που θα μου δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω καινούρια άτομα;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καλοκαίρι είναι μια εποχή μαγική με ή χωρίς σύντροφο. Μια εποχή που ξεφεύγεις από τους έντονους και πιεστικούς ρυθμούς. Είναι μια περίοδος ξεγνοιασιάς, χαλάρωσης, χαράς..

Αυτό που χρειάζεται είναι να ψάξουμε την αίτια και τότε όλα ως δια μαγείας πιθανόν μπορεί να αλλάξουν…

Και που ξέρουμε τότε μπορεί και αυτό το καλοκαίρι να βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας….


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Η ανάγκη να μένουμε πάντα παιδιά…..




Μέσα στον κάθε ενήλικα υπάρχει ένα παιδί.

Μερικοί από εμάς αυτό το παιδί το κρατάμε βαθιά κλειδωμένο μέσα μας και δεν το αφήνουμε να βγει προς τα έξω. Πιθανόν μπορεί να έχουμε ξεχάσει την ύπαρξη του..

Άλλοι το αφήνουμε να βγουν κάποια κομμάτια του προς τα έξω.

Άλλοι πάλι το αφήνουμε να εκφράζεται ελεύθερα.

Με το να το κρατήσουμε ζωντανό, αυτό που θα αποκομίσουμε θα είναι κάτι πολύ μεγάλο…

Το παιδί μέσα μας θα μας βοηθήσει να ξαναβρούμε την αισιοδοξία, τον αυθορμητισμό, το χαμόγελο μας ..

Ας αναρωτηθούμε πόσοι από εμάς πιθανόν δεν τα έχουμε θυσιάσει όλα αυτά  στο βωμό της σοβαρότητας και της ενηλικίωσης;;

Το παιδί είναι η χαρά, το γέλιο, η αισιοδοξία, η ξεγνοιασιά από την ρουτίνα και τα προβλήματα της ζωής..

Πόσο χρόνο λοιπόν αξίζει τελικά να περνάμε με το παιδί μέσα σας;;



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Όταν το παρελθόν ορίζει το μέλλον…


Δυστυχώς το παρελθόν δεν αλλάζει όσο και να θέλουμε κάτι τέτοιο.

Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές και τα ψυχικά τραύματα που κουβαλάμε μέσα μας γιατί είναι ένα κομμάτι μας.

Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα κατανοήσουμε, να ψάξουμε στο βαθμό που θα μας βοηθήσει να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας, να αποκτήσουμε το βαθμό αυτογνωσίας που χρειάζεται έτσι ώστε να μπορέσουμε να κερδίσουμε τη ζωή μας.

Να καταλάβουμε γιατί κάποια πράγματα έχουνε τόση δύναμη μέσα μας, γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, τις ίδιες συμπεριφορές. Γιατί εγκλωβιζόμαστε στη δυστυχία, στην ενοχή, στην απόρριψη, στη μοναξιά, στην απόγνωση.

Θα μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να απεγκλωβιστούμε από τις σκιές του παρελθόντος και θα οδηγηθούμε σε ένα πιο όμορφο παρόν και με τη σειρά του σε ένα πιο αισιόδοξο μέλλον.

Μην αφήνεις το παρελθόν να κλέψει το μέλλον σου…

Κατανόησε το, ψάξτο και ανέλυσε το για να μπορέσεις να λυτρωθείς τελικά από αυτό.

Μην μένεις καθηλωμένος στο παρελθόν και μην αφήνεις τα φαντάσματα του παρελθόντος να στοιχειώσουν τη ζωή σου γιατί με αυτό τον τρόπο χάνεις το μέλλον, χάνεις το όνειρο και την ελπίδα…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η Χαμηλή Αυτοεκτίμηση και τα παιδικά μας βιώματα…


Οι εμπειρίες που έχουμε ως παιδιά και ως έφηβοι μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να διαστρεβλώσουν την εικόνα που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η αυτοεκτίμηση προκύπτει σταδιακά μέσα από τα βιώματα και τις εμπειρίες που αποκτούμε και μέσα από τη σχέση μας με τους ‘’σημαντικούς άλλους’’ για εμάς που πιθανόν είναι η μητέρα μας, ο πατέρας μας, τα αδέλφια μας, ίσως και κάποιοι φίλοι μας και συνομήλικοι μας.

Εάν οι ‘’σημαντικοί άλλοι’’ μας δώσουν ασφάλεια, συνέπεια και σταθερότητα  με τη συμπεριφορά τους, την ευκαιρία για αυτονομία και πρωτοβουλία, τότε πιθανόν θα αναπτύξουμε εμπιστοσύνη προς τον κόσμο και προς τον εαυτό μας και τις δυνάμεις μας.

Σε αντίθετη περίπτωση, η έλλειψη στήριξης, η όχι ασφάλεια και σταθερότητα,  η έλλειψη επιβράβευσης και η συνεχής κριτική, η υπερπροστασία, η  απόρριψη, οι  πολύ υψηλές προσδοκίες από τους ‘’σημαντικούς κυρίως άλλους’’ και η απαίτηση τους για ‘’τελειότητα’’, το αίσθημα του ανικανοποίητου όταν τονίζονται συνεχώς οι ατέλειες και τα ελαττώματα οδηγεί σε μη εμπιστοσύνη του κόσμου και του εαυτού. Πιθανόν θα ενεργοποιηθούν μέσα μας πεποιθήσεις όπως ‘’ μπορεί να αποτύχω’’, ‘’οι άλλοι είναι καλύτεροι από μένα’’, ‘’δεν μπορώ να καταφέρω πολλά πράγματα χωρίς την στήριξη των άλλων’’, ‘’δεν πρέπει να έχω ατέλειες αλλιώς οι άλλοι δεν θα με αποδέχονται’’.

Υπάρχει και το ενδεχόμενο ένα παιδί να εισπράξει αγάπη, φροντίδα, προσοχή αλλά με λάθος τρόπο. Όπως για παράδειγμα μια μητέρα που υπερπροστατεύει το παιδί της και φοβάται και αγχώνεται πολύ για αυτό μπορεί να του περάσει το μήνυμα ότι είναι αδύναμο και ευάλωτο. Επιπλέον οι συνεχείς συμβουλές της μητέρας ακόμα και εάν κρύβουν την καλύτερη πρόθεση μπορεί να ενεργοποιήσουν την πεποίθηση ότι χρειάζεται συμβουλές και δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του.



Χαμηλή σχολική επίδοση, άγχος εξετάσεων, δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις, όχι ψυχική ισορροπία, λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Η αγάπη για τον εαυτό μας είναι να υπάρχει μία υγιής αυτοεκτίμηση που να είναι σταθερή με το πέρασμα του χρόνου, με τις συνθήκες και δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με την διογκωμένη αυτοεκτίμηση.

Η εκτίμηση, η αγάπη και η αποδοχή του εαυτού μας αποτελούν τη βάση της ψυχικής μας ισορροπίας.

Η πρώτη εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας που εξαρτάται από τις εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας διατηρείται και στην ενήλικη μας ζωή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζει. Αρκεί να θέσουμε κάποια πράγματα συνειδητά υπό αμφισβήτηση. Η βελτίωση της αυτοεκτίμησης μας είναι εφικτή αρκεί να βρεθεί η ρίζα, η πηγή που μας κάνει να έχουμε αυτές τις σκέψεις για τον εαυτό μας και να μην πιστεύουμε σε αυτόν.

Στο σημείο αυτό βοηθάει ο ψυχοθεραπευτής, στο να βρεθεί η ρίζα ώστε να δημιουργηθεί μια υγιή αυτοεκτίμηση που θα μας βοηθήσει να βρούμε τα δυνατά μας σημεία και τα ταλέντα μας, να  κάνουμε τις επιλογές που θέλουμε καταπολεμώντας τα εμπόδια, να αναπτύξουμε μια πιο υγιή σχέση με τους γύρω μας, ώστε να οδηγηθούμε στη δική μας προσωπική ευτυχία και ολοκλήρωση…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα




Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το πληγωμένο παιδί που κρύβω μέσα μου…



Για να νοιώσουμε σιγουριά και ασφάλεια με τον εαυτό μας χρειάζεται να καλυφθούν κάποιες πυρηνικές συναισθηματικές ανάγκες στην παιδική μας ηλικία.

Η πρώτη και κύρια ανάγκη μας ως παιδί είναι να δημιουργηθεί ένας ασφαλής δεσμός με κάποιο άτομο όπου θα μπορέσουμε να εισπράξουμε ασφάλεια, σταθερότητα, φροντίδα, αποδοχή. Να υπάρχουν ρεαλιστικά όρια. Σημαντικό είναι να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματα μας, να νοιώσουμε αυτονομία, ώστε να μπορέσουμε μελλοντικά να βρούμε τη δική μας προσωπική ταυτότητα.

Τα τραύματα που μπορεί να έχει καθένας από εμάς στην παιδική του ηλικία μπορεί να αφήσουνε ανεξίτηλες πληγές μέσα του ειδικά όταν σαν παιδάκι βιώσει συναισθηματική, σωματική , σεξουαλική κακοποίηση ή ακόμα και παραμέληση.

Ένας άνθρωπος αιχμάλωτος ενός παλιού πόνου νοιώθει ευάλωτος να αντιμετωπίσει διάφορες καταστάσεις, υπομένει για τον ίδιο τρομερά βασανιστικά αισθήματα και είναι σαν να είναι εγκλωβισμένος στο παρελθόν στο σημείο που είχανε δημιουργηθεί τα παιδικά του τραύματα.

Εάν τα συναισθήματα ενός παιδιού καταπιεστούν, και κυρίως συναισθήματα όπως ο θυμός και ο πόνος τότε ως ενήλικας θα κρύβει μέσα του ένα θυμωμένο, πληγωμένο παιδί που δεν του επιτρέπει να ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα και να ευτυχίσει.

Το πληγωμένο παιδί μέσα του θα παρεμβαίνει στην ενήλικη ζωή του και θα τον επηρεάζει.

Κατάθλιψη, άγχος, κρίσεις πανικού, φοβίες, ψυχοσωματικά συμπτώματα, εξαρτημένη συμπεριφορά, δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις,  κενό, θλίψη, έντονες εκρήξεις θυμού, όχι επαφή με τα συναισθήματα, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους άλλους, αίσθημα ότι οι άλλοι ‘’θα με πληγώσουν’’, ‘’θα με εκμεταλλευτούν’’, μπορεί να είναι μερικά μόνο σημάδια ότι κουβαλάμε μέσα μας ένα πληγωμένο παιδί.

Τα συμπτώματα αυτά όμως όσο δυσάρεστα και εάν είναι μπορεί να αποτελέσουν και την αρχή ώστε να επουλωθεί το τραύμα μας εφόσον όταν βγούνε στην επιφάνεια ανακαλύπτουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας που πολλές φορές δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχει.. Επιπλέον ελευθερώνουμε τη ζωή μας από τη σκιά του παρελθόντος. Όταν το τραύμα μας βγει προς τα έξω μπορεί να αποκτήσει άλλο νόημα και θέση στη ζωή μας και να μην ασκεί την ίδια επιρροή πάνω μας..

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας ζητάει την δικαίωση του πόνου του. Χρειάζεται να το ακούσουμε, να το αφήσουμε να μιλήσει, να το εκφράσουμε, να ψάξουμε τι έχει να μας πει, να του δώσουμε την ευκαιρία να βγει προς τα έξω αλλιώς πάντα θα υπάρχει μέσα μας και θα μας επηρεάζει με τον ένα και με τον άλλο τρόπο…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Είμαι ο εαυτός μου ή αυτός που θέλουν οι γύρω μου;;;


Μου είχε πει κάποιος  ‘’Αυτό που συνειδητοποιώ και αισθάνομαι είναι ότι δεν θα ικανοποιώ τους άλλους όσο θα ήθελα αλλά από την αντίπερα όχθη, υπάρχει αυτό το αίσθημα ότι κουράστηκα να ικανοποιώ τους άλλους συνεχώς και θα ήθελα να ικανοποιήσω εμένα, και αυτό μου βγαίνει σαν μια κραυγαλέα φωνή μέσα μου’’.

Ήταν ένας άνθρωπος μπερδεμένος, αποπροσανατολισμένος, που είχε χαθεί από τα δικά του τα θέλω, από τις δικές του επιθυμίες, στην προσπάθεια να ακούει και να ευχαριστεί τους άλλους. Και ένα μεγάλο ερωτηματικό υπήρχε στη ζωή του, ποιος είμαι; Είμαι αυτός που θέλουν οι γονείς μου, η σύντροφος μου, οι φίλοι μου, η κοινωνία;    
        .
 Από μικροί όταν είμαστε πόσοι από εμάς δεν έχουμε ακούσει λέξεις όπως ‘’μη’’, ‘’δεν’’, ‘’πρέπει’’; Πόσοι δεν έδωσαν μεγαλύτερη σημασία  στα ‘’θέλω’’ των άλλων και στην πορεία χάσανε τα δικά τους ‘’θέλω’’; Που υπήρχε η έγνοια ‘’τι θα πει ο κόσμος’’.

Για να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε θα πρέπει να κάνουμε μια ενδοσκόπηση και να δούμε τι θα μας έκανε να είμαστε καλά και να είμαστε ευτυχισμένοι.

Δεν χρειάζεται να προβάλλουμε τις επιθυμίες των άλλων πάνω μας.

Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα,  έχει την δική του ενδιαφέρουσα ταυτότητα που είναι τόσο μοναδική όσο είναι και το δαχτυλικό μας αποτύπωμα που δεν το έχει κάποιος άλλος πέρα από εμάς.

Χρειάζεται μια καλή ισορροπία μεταξύ των ‘’πρέπει’’ και των ‘’θέλω’’.

Πότε το ‘’πρέπει ‘’ γίνεται καταστροφικό; Όταν ζούμε μόνο με αυτό. Εις βάρος των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.

 Όποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμε..

Και να θυμάσαι εσύ ορίζεις τη ζωή σου. Μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να γράφουν την ιστορία της δικής σου ζωής..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μητέρα – Παιδί μια σχέση καθοριστική…



Ο ρόλος της μητέρας είναι αναντικατάστατος, πολύ σημαντικός στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού της.
Η μητέρα είναι το πρώτο πρόσωπο που θα αντικρύσει το παιδί τη στιγμή της γέννησης του. Το παιδί όταν γεννιέται μαθαίνει να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της.
Από το δεσμό μητέρας – παιδιού εξαρτάται η ομαλή συναισθηματική και ψυχολογική του ανάπτυξη.
Ο  John Bowlby δημιουργός της θεωρίας του δεσμού είπε: ‘’Τα βρέφη είναι σημαντικό να βιώσουν μια θερμή, οικεία και συνεχή διαρκή σχέση (δεσμός) με ένα πρόσωπο φροντίδας (κυρίως μητέρα). Η μη σύναψη αυτής της μοναδικής σχέσης μπορεί να έχει σημαντικές και ανεπανόρθωτες συνέπειες στην ψυχική του υγεία στο μέλλον‘’.
Μια μητέρα είναι σημαντικό να προσφέρει μια αγνή και γνήσια αγάπη χωρίς να περιμένει καμία ανταπόδοση. Να μην προβάλλει τα δικά της άγχη, ανασφάλειες, φοβίες, επιθυμίες, ανάγκες πάνω στο παιδί της. Να μην βάζει τα δικά της θέλω και τα κάνει θέλω του παιδιού της και το κυριότερο να μην το βλέπει σαν προέκταση της γιατί το παιδί της είναι ένα ξεχωριστό αυτόνομο άτομο. Επίσης σημαντικό είναι όταν μεγαλώσει να το αφήσει ελεύθερο να κάνει τις δικές του προσωπικές επιλογές.
Είναι τόσο δυνατή αυτή η σχέση μητέρας – παιδιού που μέχρι και το τέλος της ζωής μας ακόμα αναζητούμε την αποδοχή και το μητρικό χάδι σαν να είμαστε μικρά παιδιά.

Και ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί για τον κόσμο να είσαι απλά μια μητέρα αλλά για το παιδί σου είσαι ο κόσμος όλος...


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Όταν η νευρική ανορεξία εισβάλλει στη ζωή μας..



Πόσοι άνθρωποι άραγε στη σημερινή μας εποχή υποφέρουν από νευρική ανορεξία;

Ξεκινάει απλά ως χάσιμο βάρους και στην πορεία καταλήγει σε διάλυση του ατόμου σωματικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και μέχρι το θάνατο.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι ο πυρήνας του προβλήματος δεν είναι το φαγητό και το βάρος. Αυτά είναι απλά τα συμπτώματα από κάτι βαθύτερο. Ίσως κάποιοι λόγοι θα μπορούσαν να είναι η κακή εικόνα σώματος, η κριτική που εισπράττει κάποιος εξαιτίας κάποιων παραπανίσιων κιλών, η μοναξιά, η κατάθλιψη που πιθανόν μπορεί να νοιώθει κάποιος μέσα του, η ανασφάλεια, η πίεση να είναι κανείς ‘’τέλειος’’ ή το συναίσθημα ότι δεν μπορούν να είναι όλα υπό τον έλεγχο του. Μπορεί επίσης να παίζουν ρόλο και τα αφύσικα πρότυπα ‘’ομορφιάς’’ των υπερβολικά πολύ αδύνατων ανθρώπων.

Πώς μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στη νευρική ανορεξία;

Στην αρχή χάνει κάποια κιλά. Όμως στα μάτια του συνεχίζουν να υπάρχουν.. Αρχίζει να αποχωρίζεται κάποιες κατηγορίες τροφίμων όπως τα γλυκά. Νοιώθει ότι δεν πρέπει να φάει έστω και ένα μικρό κομματάκι σοκολάτα, έστω και να βάλει μια κουταλιά ζάχαρη στο καφέ. Αρχίζουν να περιορίζονται και άλλες κατηγορίες και ποσότητες φαγητού.Αρχίζει να του γίνεται πλέον εμμονή να χαθούν κιλά και τότε ξεκινούν να αλλάζουν όλα. Οι γύρω του αρχίζουν να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Οι αλλαγές πλέον είναι πιο εμφανείς, αισθάνεται ζαλάδα, αστάθεια, αδυναμία, απώλεια ισορροπίας, πονάει συνέχεια το κεφάλι του, το σώμα του αρχίζει να είναι παγωμένο και να κρυώνει εφόσον πλέον δεν παίρνει ενέργεια από την τροφή για να την μετατρέψει σε θερμότητα. Νοιώθει αυξημένο άγχος, εκνευρισμό, γίνεται πιο οξύθυμο, έχει συμπτώματα κατάθλιψης. Πολλές φορές μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι κάτι γίνεται είναι πλέον αργά γιατί έχει μπει στην παγίδα της νευρικής ανορεξίας...


Μπορεί για τους γύρω να φαίνεται κάτι πιο απλό γιατί έχουνε μια πιο ρεαλιστική εικόνα αλλά για το ίδιο το άτομο η εικόνα του έχει αλλοιωθεί. Ο καθρέφτης δεν είναι πλέον καλός σύμβουλος γιατί όταν το κοιτάζει βλέπει κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουνε οι υπόλοιποι.

Απεγνωσμένη φωνή για βοήθεια από τους δικούς του ανθρώπους που βλέπουν τον άνθρωπο τους στην κυριολεξία να λιώνει σιγά σιγά. Ένα ερώτημα πλανάται συνέχεια από τους δικούς του ανθρώπους, ‘’ Τι μπορώ να κάνω;, Πώς μπορώ να βοηθήσω;’’.

Καταρχήν χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος μας που πάσχει από νευρική ανορεξία και αρνείται να φάει δεν το κάνει επίτηδες. Ο  βαθύτερος φόβος του είναι να μην χάσει τον έλεγχο του βάρους. Να δείξουμε κατανόηση σε αυτό που του συμβαίνει και να μην μας αισθανθεί κριτικούς και απορριπτικούς απέναντι του. Να είμαστε υπομονετικοί γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά θέλει χρόνο..

Το σημαντικότερο είναι το ίδιο το άτομο να καταλάβει ότι χρειάζεται βοήθεια για να μπορέσει να ξεφύγει από αυτό το πραγματικά μαρτύριο, το μονοπάτι της νευρικής ανορεξίας.

Η νευρική ανορεξία χτυπάει την πόρτα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί πριν να είναι αργά και πριν προκληθούν σοβαρά και πολλές φορές μη αναστρέψιμα προβλήματα υγείας…


Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα