Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Η διαφορετική όψη των διακοπών..



Διακοπές… Μία λέξη που για πολλούς ανθρώπους είναι συνδεδεμένη με ευχάριστες αναμνήσεις, με ξεγνοιασιά, με όμορφες χαλαρωτικές στιγμές. Ένα ευχάριστο διάλειμμα από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Μια χαλαρή απόδραση στη φύση, στην εξοχή, στη θάλασσα.

Άραγε αυτό ισχύει όμως για όλους;  Για όλους οι διακοπές είναι κάτι ευχάριστο ή μήπως όχι;

Στις διακοπές υπάρχει μία παύση από τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Μία παύση από τη εργασία μας, από αυτά που κάνουμε και έχουμε συνηθίσει να κάνουμε όλο το χρόνο. Αυτό  μπορεί να προκαλέσει άγχος ή ακόμα και θλίψη σε κάποιους ανθρώπους.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο ελεύθερος χρόνος και η προσωρινή αποδέσμευση από τις υποχρεώσεις μας παρόλο που είναι κάτι θετικό και μας βοηθάει να ξεκουραζόμαστε, όταν υπάρχει σε άφθονο βαθμό μπορεί να επιφέρει τις ακριβώς αντίθετες συνέπειες.

Η έλλειψη προγραμματισμού, η χαλάρωση, το περισσότερο διάστημα ύπνου μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο να νοιώσει ότι υπάρχει απραξία στη ζωή του. Αυτό ισχύει ιδίως  σε άτομα που είναι εργασιομανείς και έχουνε μάθει να δουλεύουν πολλές ώρες κάθε μέρα και να είναι σε μια διαρκή εγρήγορση.

Η ρουτίνα, η σταθερότητα της επαναληψιμότητας της κάθε μέρας σε κάποιους ανθρώπους τους δημιουργεί ασφάλεια και τη θέλουν στη ζωή τους γιατί τους είναι κάτι οικείο. Μέσα από τις διακοπές χάνεται αυτή η επαναληψιμότητα και αυτό μπορεί να τους προκαλέσει άγχος. Διακόπτονται οι καθημερινές τους συνήθειες, βγαίνουν έξω από το δικό τους ρυθμό.

Επιπλέον μέσα από την καθημερινότητα και την μη ύπαρξη ελεύθερου χρόνου πολλοί άνθρωποι αποσπούν τη σκέψη τους και την προσοχή τους από προσωπικά προβλήματα που τους απασχολούν. Όταν υπάρχει παύση έρχονται αντιμέτωποι με βαθύτερα ζητήματα που πιθανόν μπορεί να υπάρχουν στη ζωή τους όπως η μοναξιά, προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, δυσκολίες σε σχέση με τον εαυτό τους.

Εάν οι διακοπές μας βάζουν σε σκέψεις αυτό μπορεί να γίνει κίνητρο και αφορμή στο να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας και να βρούμε βαθύτερα τι είναι αυτά που μας δυσκολεύουν και μας προβληματίζουν.

Και τότε θα δούμε ότι οι διακοπές και η παύση από την ρουτίνα της ζωής μας θα γίνει κάτι πραγματικά όμορφο και ευχάριστο.



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Η διαφορετική όψη των διακοπών..




Διακοπές… Μία λέξη που για πολλούς ανθρώπους είναι συνδεδεμένη με ευχάριστες αναμνήσεις, με ξεγνοιασιά, με όμορφες χαλαρωτικές   στιγμές. Ένα ευχάριστο διάλειμμα από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Μια χαλαρή απόδραση στη φύση, στην εξοχή, στη θάλασσα.

Άραγε αυτό ισχύει όμως για όλους;Για όλους οι διακοπές είναι κάτι ευχάριστο ή μήπως όχι;

Στις διακοπές υπάρχει μία παύση από τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Μία παύση από τη εργασία μας, από αυτά που κάνουμε και έχουμε συνηθίσει να κάνουμε όλο το χρόνο. Αυτό  μπορεί να προκαλέσει άγχος ή ακόμα και θλίψη σε κάποιους ανθρώπους.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο ελεύθερος χρόνος και η προσωρινή αποδέσμευση από τις υποχρεώσεις μας παρόλο που είναι κάτι θετικό και μας βοηθάει να ξεκουραζόμαστε, όταν υπάρχει σε άφθονο βαθμό μπορεί να επιφέρει τις ακριβώς αντίθετες συνέπειες.

Η έλλειψη προγραμματισμού, η χαλάρωση, το περισσότερο διάστημα ύπνου μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο να νοιώσει ότι υπάρχει απραξία στη ζωή του. Αυτό ισχύει ιδίως  σε άτομα που είναι εργασιομανείς και έχουνε μάθει να δουλεύουν πολλές ώρες κάθε μέρα και να είναι σε μια διαρκή εγρήγορση.

Η ρουτίνα, η σταθερότητα της επαναληψιμότητας της κάθε μέρας σε κάποιους ανθρώπους τους δημιουργεί ασφάλεια και τη θέλουν στη ζωή τους γιατί τους είναι κάτι οικείο. Μέσα από τις διακοπές χάνεται αυτή η επαναληψιμότητα και αυτό μπορεί να τους προκαλέσει άγχος. Διακόπτονται οι καθημερινές τους συνήθειες, βγαίνουν έξω από το δικό τους ρυθμό.

Επιπλέον μέσα από την καθημερινότητα και την μη ύπαρξη ελεύθερου χρόνου πολλοί άνθρωποι αποσπούν τη σκέψη τους και την προσοχή τους από προσωπικά προβλήματα που τους απασχολούν. Όταν υπάρχει παύση έρχονται αντιμέτωποι με βαθύτερα ζητήματα που πιθανόν μπορεί να υπάρχουν στη ζωή τους όπως η μοναξιά, προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, δυσκολίες σε σχέση με τον εαυτό τους.

Εάν οι διακοπές μας βάζουν σε σκέψεις αυτό μπορεί να γίνει κίνητρο και αφορμή στο να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας και να βρούμε βαθύτερα τι είναι αυτά που μας δυσκολεύουν και μας προβληματίζουν.

Και τότε θα δούμε ότι οι διακοπές και η παύση από την ρουτίνα της ζωής μας θα γίνει κάτι πραγματικά όμορφο και ευχάριστο.



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Διεκδικώντας τις ανάγκες μας, τις επιλογές μας, την ίδια μας τη ζωή..




Πολλοί άνθρωποι μπορεί να αναρωτιούνται γιατί δεν διεκδικούν αυτά που θέλουν πραγματικά. Ποιος είναι ο λόγος που  μπορεί να ανέχονται άσχημες συμπεριφορές από τους γύρω τους.

Κάποτε μια νεαρή κοπέλα μου είχε πει ‘’Έχουν υπάρξει στιγμές που μπορεί άλλο να ήθελα να πω και άλλο στο τέλος να έλεγα. Μου είναι πολύ δύσκολο να πω αυτό που θέλω εάν αυτό διαφωνεί με τους άλλους. Να αρνηθώ σε κάποιον συνάδελφο, γνωστό, φίλο. Σκέφτομαι ότι εάν το κάνω μπορεί να κοκκινίσω, να τρέμει η φωνή μου, να αισθανθώ αμήχανα. Αυτό όμως μέσα μου με πιέζει. Με κάνει να αισθάνομαι αδικημένη πολλές φορές και θυμωμένη. Υπάρχουν φορές που παρατηρώ αυτό που τόσο θέλω να περνά από μπροστά μου και απλά να το κοιτάω. Θα ήθελα να έλεγα αυτό που πιστεύω ακόμα και εάν θα έπρεπε να διαφωνήσω, να αρνηθώ σε κάποιους. Η ζωή μου είναι δική μου κανενός άλλου. Θα ήθελα να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου. Γιατί αυτό όμως μου φαντάζει τόσο δύσκολο;’’

Η διεκδικητική συμπεριφορά βοηθάει ένα άτομο να μπορέσει να διατηρήσει ή να ξαναποκτήσει τον έλεγχο της ζωής του. Συνδέεται άμεσα με την αυτοεκτίμηση. Όταν διεκδικούμε αυτό που θέλουμε, εκφράζουμε τις επιθυμίες μας, δεν αφήνουμε κάποιον να μας μειώσει ή να παραβιάσει τα προσωπικά μας όρια, νοιώθουμε πιο καλά με τον εαυτό μας.

Ποιοι θα μπορούσαν να είναι κάποιοι λόγοι που μπορεί να μας εμποδίζουν στο να 
εκφράζουμε αυτά που πραγματικά θέλουμε;

Όταν έχει συνδυαστεί η διεκδίκηση με την ένταση. Και η ένταση μπορεί να είναι κάτι που  μας αναστατώνει πολύ και θέλουμε να αποφύγουμε.

Όταν υπάρχει η βαθύτερη πεποίθηση το ότι  ‘’εάν πούμε όχι’’, εάν διεκδικήσουμε  τις ανάγκες μας τότε θα δυσαρεστήσουμε τους άλλους και δεν θα μας  συμπαθούν μετά. Ίσως από πίσω κρύβεται ένας βαθύτερος φόβος μήπως μας κρίνουν αρνητικά, μήπως θυμώσουν ή ακόμα και μας απορρίψουν.

Η έντονη ανησυχία μέσα μας να μην στεναχωρήσουμε τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχει και η περίπτωση οι δικές μου ανάγκες να έρχονταν σε δεύτερη μοίρα, όταν από παιδιά μάθαμε να είμαστε εκεί και να ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων. Ή όταν εκφράζαμε κάποια δική μας ανάγκη μας έκαναν οι σημαντικοί άλλοι για εμάς να αισθανόμαστε ενοχές, μας έλεγαν ότι είναι εγωιστικό, ότι δεν θα έπρεπε να το κάνουμε.

Τι θα μπορούσε να μας βοηθήσει;
Καταρχήν βοηθητικό θα ήταν η καταγραφή και ιεράρχηση των καταστάσεων στις οποίες θα θέλαμε να είμαστε πιο διεκδικητικοί.
Να φανταστούμε τον εαυτό μας να αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση. Τι πιθανές δυσκολίες θα συναντούσαμε και πώς θα μπορούσαμε να τις αντιμετωπίσουμε;
Όταν εκφράζουμε κάτι να χρησιμοποιούμε το πρώτο πρόσωπο. ‘’Αισθάνομαι, νοιώθω, πιστεύω, θα ήθελα’’. Το πρώτο πρόσωπο βοηθάει τον συνομιλητή μας να νοιώθει ότι αυτό που του λέμε είναι κάτι που εμείς το νοιώθουμε, ότι είναι η δική μας άποψη και θέλουμε απλά να μας ακούσει. Ότι δεν του το λέμε για να τον κατηγορήσουμε σε κάτι.
Κάτι άλλο που είναι βοηθητικό είναι η  συνεχής και επίμονη επανάληψη της άποψής μας και των συναισθημάτων μας, με τα ίδια περίπου λόγια, ανεξάρτητα από το πώς ο άλλος προσπαθεί να κατευθύνει τη συζήτηση.
Μέσα στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε το ‘’χειρότερο σενάριο’’ να αναρωτηθούμε πόσο πιθανό είναι στην πραγματικότητα να συμβεί αυτό που φοβόμαστε. Ακόμα και εάν συμβεί, πώς θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε;

Αυτό που χρειάζεται να θυμόμαστε είναι ότι είναι δικαίωμα μας να λέμε ‘’όχι’’, να μην ανεχόμαστε άσχημες συμπεριφορές, να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, να είμαστε ο εαυτός μας..


Όταν διεκδικούμε  δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά των άλλων όμως είμαστε σε θέση να ελέγξουμε το τι θα δεχτούμε και τι όχι από τους άλλους γύρω μας ..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα




Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Η σημασία των Ορίων..




Μεγαλώνουμε ένα παιδί. Σε κάθε ηλικιακή του φάση  χρειάζεται να τεθούν κάποια όρια. Άραγε είναι κάτι εύκολο; Τι μπορεί να μας δυσκολεύει στο να θέσουμε εμείς οι γονείς  τα όρια μας;

Πολλοί γονείς έχουνε συνδέσει τα ‘’όρια’’ με κάτι αρνητικό. Ίσως έχει σχέση πολλές φορές και με τα όρια που είχανε τεθεί στους ίδιους σαν παιδιά. Έτσι νοιώθουν ότι εάν τεθούν στο μεγάλωμα του παιδιού τους θα το ‘’περιορίσουν’’, δεν θα ακούσουν τις ανάγκες του.

Επιπλέον νοιώθουν ότι κάθε φορά που χρειάζεται να είναι αυστηροί και να πούνε ‘’Όχι’’ ότι στεναχωρούν το παιδί τους και νοιώθουν ενοχές για αυτό.

Αισθάνονται ότι χρειάζεται να τους εκπληρώνουν όλες τις επιθυμίες τους  για να είναι τα παιδιά τους ευτυχισμένα. Κάτι τέτοιο όμως δεν  ισχύει γιατί κάθε φορά που τους εκπληρώνουν μία επιθυμία τότε έρχεται ως δια μαγείας  μια καινούρια επιθυμία να αντικαταστήσει την προηγούμενη. Κάθε φορά που κλαίνε και τους πραγματοποιούν οι γονείς αυτό που θέλουν θα έχει ως μελλοντική συνέπεια να υπάρχει ένα ξέσπασμα κλάματος όταν οι γονείς αρνιούνται να πραγματοποιήσουν την επιθυμία του.

Πολλές φορές όταν και οι δύο γονείς εργάζονται πολλές ώρες νοιώθουν τύψεις και ενοχές βαθιά μέσα τους λόγω της απουσίας από το σπίτι. Και έτσι τους είναι πολύ δύσκολο να θέσουν όρια και κανόνες την ώρα που είναι μαζί με το παιδί τους.

Τα σωστά όρια και οι κανόνες όταν τεθούν στο παιδί τότε αυτό μπορεί να αποτρέψει τα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα στη μετέπειτα ζωή του.  Τα όρια βοηθούν το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια, να συμβιώνει ικανοποιητικά με το περιβάλλον του,  θα μάθει σημαντικές αξίες όπως, το να είναι δίκαιο και να σέβεται τους ανθρώπους γύρω του γιατί ένα παιδί χωρίς όρια δεν θα μάθει να σέβεται τα όρια των άλλων γύρω του και αυτό σίγουρα θα έχει δυσάρεστες συνέπειες για το ίδιο στη μετέπειτα ζωή του.

Κανείς δεν γεννήθηκε γονιός. Όλοι το μαθαίνουν μέσα από την πράξη. Οι γονείς θα κάνουν λάθη. Είναι ανθρώπινο. Η ουσία είναι να εισπράττουμε τα σημάδια και να αντιδράσουμε σε αυτά.

Ποτέ δεν είναι αργά . Και αυτό που θα πρέπει οι γονείς να θυμούνται είναι ότι μπορεί το παιδί να δυσαρεστηθεί τώρα με την ύπαρξη ορίων αλλά θα είναι χαρούμενο σε όλη του την ζωή..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα


Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Η φυλακή του ‘’Τι θα πει ο κόσμος;;;;;’’




Πόσοι από εμάς δεν νοιαζόμαστε για το ‘’τι θα πει ο κόσμος’’…

Προσπαθούμε να δείχνουμε προς τα έξω μια καλή εικόνα ή προσπαθούμε να ευχαριστούμε τους άλλους εις βάρος πολλές φορές των ίδιων μας των αναγκών.

Γινόμαστε δυστυχισμένοι εγκλωβισμένοι στο πώς σκέφτονται οι άλλοι για εμάς.

Γιατί το κάνουμε αυτό;

Ίσως σκεφτόμαστε ότι εάν δεν δείχνουμε μια καλή εικόνα προς τα έξω θα μας σχολιάσουν αρνητικά, θα απογοητευτούν από εμάς, θα μας απορρίψουν ή θα μας αφήσουν. Θα μείνουμε στο περιθώριο.

Αυτό πιθανόν το μάθαμε από την παιδική μας ηλικία να είμαστε σε εγρήγορση και να νοιαζόμαστε για το ‘’τι θα πει ο κόσμος’’.

Το κόστος όμως αξίζει; Γιατί στην τελική το κόστος που πληρώνουμε είναι πολύ μεγάλο για εμάς τους ίδιους.

Eάν κάνουμε τις δικές μας επιλογές θα γίνει ξεκαθάρισμα ποιους έχουμε πραγματικά δίπλα μας.

Στο κάτω κάτω ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Τι θα συμβεί εάν υποστηρίξουμε αυτό που πιστεύουμε έστω και εάν θα πρέπει να διαφωνήσουμε με την πλειοψηφία; Εάν δεν συμφωνήσουμε με αυτό που ο κόσμος θεωρεί ‘’συνηθισμένο’’;

Η πραγματικότητα είναι όταν φθάσουμε στο σημείο που δεν θα έχουμε ανάγκη να εντυπωσιάσουμε και να αρέσουμε στους άλλους τότε θα ξεκινήσει η πραγματική μας ελευθερία.

Γιατί η φυλακή είναι στην ουσία ο μεγάλος μας φόβος για το πώς φαινόμαστε στους άλλους.. Για το τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς.. Γιατί αυτό δεν μας αφήνει ελεύθερους να κάνουμε τις δικές μας επιλογές..



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Όταν η επανάληψη γίνει ψυχαναγκασμός…




Όταν οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις μας γίνονται για εμάς καθημερινό μαρτύριο…
 ‘’Να ελέγξω τα μάτια της κουζίνας εάν είναι κλειστά, όμως αυτό χρειάζεται να το κάνω 8 φορές αλλιώς δεν νοιώθω καλά’’.
‘’Να πλύνω τα χέρια μου 5 φορές, επαναλαμβάνοντας με  λεπτομέρεια την κάθε διαδικασία’’.
‘’Να σφουγγαρίσω το πάτωμα 3 φορές’’.
Είναι συμπεριφορές που θέλουμε να κάνουμε πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Και να τις κάνουμε κάποιες συγκεκριμένες αριθμητικά φορές.
Αλλιώς εάν δεν γίνει αυτό θα μας επιφέρει αναστάτωση μέσα μας. Μια ακατανίκητη επιθυμία ότι ‘’πρέπει να γίνει έτσι’’.
Έτσι παγιδευόμαστε σε μια σειρά επαναληπτικών σκέψεων και συμπεριφορών που αυτό μας οδηγεί στο να επηρεάζει την καθημερινότητα μας και να μας οδηγεί να αισθανόμαστε δυσφορία.

Γιατί το κάνω αυτό;
Μέσα από τις ψυχαναγκαστικές κινήσεις υπάρχει ανακούφιση από το αίσθημα του άγχους και ανασφάλειας που νοιώθουμε.
Πίσω από κάθε ψυχαναγκαστική κίνηση κρύβεται μία σκέψη που οδηγεί το άτομο στο να κάνει αυτή τη συμπεριφορά για να νοιώσει ανακούφιση. Ας πάρουμε για παράδειγμα ότι ένας άνθρωπος έχει επίμονες σκέψεις και έναν έντονο φόβο με τα μικρόβια ή να μην μολυνθεί από κάτι τότε μπορεί να προβαίνει σε μια διαδικασία να καθαρίζει κάθε μέρα κάποιες συγκεκριμένες φορές το πάτωμα. Αυτό μπορεί να τον ανακουφίζει στιγμιαία από το άγχος που νοιώθει εκείνη την στιγμή και να  αισθάνεται πιο ασφαλείς αλλά από την άλλη νοιώθει δυσφορία που ‘’πρέπει’’ να το κάνει. 

Τα είδη των σκέψεων που μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχαναγκασμούς
·         Σκέψεις που σχετίζονται με μόλυνση, μικρόβια.
·         Πεποίθηση ότι το άτομο μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό του ή σε κάποιον άλλον.
·         Σκέψη ότι το άτομο θα χάσει τον έλεγχο και ότι θα παρουσιάσει κοινωνικά μη αποδεκτή συμπεριφορά.
·         Ιδέες θρησκευτικού περιεχομένου.
·         Ιδέες που έχουνε να κάνουν με σεξουαλικό περιεχόμενο.
·         Πεποιθήσεις που έχουνε σχέση με έντονη ενασχόληση με την τάξη, την οργάνωση, την σειρά.

Στην προσπάθεια του να ανακουφίσει αυτές τις επίμονες και έντονες σκέψεις που του έρχονται καταφεύγει σε συμπεριφορές που μέσα από την επανάληψη θα του επιφέρουν ένα είδος προσωρινής ανακούφισης.

Πώς μπορώ να το σταματήσω;

Βοηθητικό είναι η εξοικείωση σε τεχνικές χαλάρωσης που θα βοηθούσαν στην ανακούφιση της έντονης δυσφορίας που προκαλούν οι σκέψεις.

Ημερολόγιο καταγραφής σκέψεων και συναισθημάτων πριν την ψυχαναγκαστική συμπεριφορά.

Χρειάζεται να μπορέσει να διακοπεί ο κύκλος των επαναλαμβανόμενων κινήσεων μιας 
συμπεριφοράς μέσω της σταδιακής έκθεσης στα αγχογόνα ερεθίσματα πρώτα στη φαντασία και μετά σε πραγματικές συνθήκες.

Όμως το σημαντικότερο είναι  να μπορέσουμε  να αποδεσμευτούμε από τον ψυχαναγκασμό μας..
Και αυτό θα γίνει με το να βρεθούν οι βαθύτερες αιτίες που δημιουργήσανε αυτές τις σκέψεις.

Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την παγίδα της  επανάληψης συμπεριφορών που μας στέκονται εμπόδιο και ξοδεύουμε  πολύτιμο χρόνο και ενέργεια από την καθημερινότητα μας .

Αυτό θα βοηθήσει στο να μας δώσει την ελευθερία να κατευθύνουμε εμείς  τη ζωή μας και να μην αφήνουμε τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και κινήσεις μας να κατευθύνουν εμάς..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα







Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Συναισθηματική Κακοποίηση: Όταν υπάρχει μέσα σε μία σχέση




Νοιώθετε  σαν να είστε συνεχώς υποχρεωμένος να κρατάτε ευχαριστημένο το άτομο που είστε μαζίΧρειάζεται να δίνεται συνέχεια αναφορά και να αιτιολογείστε σε ότι και αν κάνετε; Δεν νοιώθετε πλέον ανεξαρτησία και ότι μπορείτε να πάρετε πρωτοβουλία;  Ρίχνετε το φταίξιμο συνεχώς πάνω σας σε ότι και να συμβαίνει μέσα στη σχέση; Ξαφνικά έχετε απομονωθεί από δικούς σας ανθρώπους; Έχετε χάσει τον έλεγχο της ίδιας σας της ζωής; Σαν να μην είστε εσείς πια αλλά σαν σκιά του εαυτού σας, σαν το παρελθόν να είναι μόνο πλέον αναμνήσεις θολές μέσα στο μυαλό σας;

Εάν η απάντηση είναι ‘’ναι’’ τότε είναι πολύ πιθανόν να έχετε πέσει θύμα συναισθηματικής κακοποίησης.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένας από τους δύο συντρόφους να πέφτει θύμα συναισθηματικής κακοποίησης.

Η κακοποίηση αυτής της μορφής δεν γίνεται από το ξεκίνημα της σχέσης. Στην αρχή όλα μοιάζουν φυσιολογικά και όμορφα αλλά στην πορεία κάτι γίνεται. Όταν πλέον η σχέση γίνεται δεδομένη, όταν όλα παίρνουν τους καθημερινούς τους ρυθμούς τότε πάντα με ένα μεθοδικό και ύπουλο τρόπο ξεκινάει.

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του ατόμου που ασκεί λεκτική κακοποίηση;
·        -- Θέλει να έχει τον έλεγχο για τα πάντα. Στην αρχή της σχέσης δεν φαίνεται αυτό και όλα προχωράνε με γρήγορους ρυθμούς. Όμως μετά ξαφνικά θέλει τον έλεγχο. Να ενημερώνεται για την κάθε κίνηση.
·       --Πολλές φορές μπορεί να απομονώνει το σύντροφο του από τους δικούς του ανθρώπους για να μπορεί με αυτό τον τρόπο να τον ελέγχει καλύτερα.
·        --Ασκεί έντονη κριτική για τα πάντα. Για την εμφάνιση, τους τρόπους, τις ικανότητες του συντρόφου του. Επιπλέον για ότι συμβαίνει μέσα στη σχέση ‘’φταίει’’. Στο τέλος το άτομο που δέχεται την κακοποίηση πείθεται ότι για όλα τα αρνητικά που συμβαίνουν στη σχέση είναι εκείνο υπεύθυνο.
 --Ο σύντροφος που ασκεί κακοποίηση έχει έντονα ξεσπάσματα. Πάντα υπάρχει η υπόσχεση ότι είναι η τελευταία φορά και ποτέ δεν είναι.

Το άτομο που δέχεται συναισθηματική κακοποίηση χρειάζεται να αποστασιοποιηθεί για να μπορέσει να παρατηρήσει το σύντροφο του. Να δει με τα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή για να μπορέσει να δει τα πράγματα πιο καθαρά.     
                                                                         
Πολλές φορές παρατηρείται το φαινόμενο ο σύντροφος που δέχεται την κακοποίηση να προσπαθεί να γίνεται όλο και πιο καλός πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να σταματήσει αυτή τη συμπεριφορά που εισπράττει. Η πραγματικότητα είναι ότι πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έκανε, κάτι που δεν θα είναι αρκετό. Θα ξαναεπαναληφθεί οπότε ο κύκλος της ακύρωσης, μείωσης και απόρριψης.

Τα περισσότερα άτομα διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια από φόβο σε σχέση με την αντίδραση του συντρόφου τους.  
                                       
Πιθανόν ίσως έχουνε πειστεί ότι ‘’αξίζουν’’ αυτή τη συμπεριφορά αφού πλέον έχουνε αποκτήσει χαμηλή αυτοεκτίμηση εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης ταπείνωσης και κριτικής που έχουνε δεχτεί.
   
Το άτομο που κακοποιεί έχει και μια κρυφή ικανότητα να δημιουργεί προς τα έξω μια αντίθετη εικόνα. 
       
Χρειάζεται μπορεί χρόνια στο να μπορέσουν να επουλωθούν τα τραύματα και να κλείσουν οι πληγές που έχουνε δημιουργηθεί στα άτομα που έχουνε δεχθεί συναισθηματική κακοποίηση. Όμως ποτέ δεν είναι αργά! Αρκεί να μπορέσουν να ανασυγκροτήσουν τα διάσπαρτα κομμάτια τους και να τα ξαναενώσουν. Θέλει χρόνο, προσπάθεια και πιθανόν και βοήθεια κάποιου ειδικού. Όμως θα μπορέσουν να κερδίσουν το μεγαλύτερο δώρο, την ελευθερία. Γιατί σε κανένα άτομο δεν αξίζει να είναι ‘’υποχείριο’’ κάποιου άλλου. Και γιατί σε μια σχέση μας αξίζει να έχουμε τα δικό μας προσωπικό χώρο και τα δικά μας όρια και να μην αφήνουμε κανένα να μας τα παραβιάζει!    

                  
                                                                                                             
    Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια                                                                       

    Βουλτσίδου Κατερίνα