Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Εγώ ορίζω τη ζωή μου!




Πόσοι άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους; Θα ήθελαν ως δια μαγείας να αλλάζανε πράγματα, εγκλωβίζονται από τα ‘’πρέπει’’, χάνουν στη πορεία της ζωή τους τα ‘’θέλω’’ τους. Έχουνε απογοητευτεί, έχουν ανθρώπους κοντά τους που τους ελέγχουν αλλά δεν κάνουν κάτι για αυτό.

Περιμένουν κάτι μαγικά ότι θα αλλάξει που όμως αυτό ποτέ δεν έρχεται..

Αισθάνονται απογοήτευση, θυμό, πικρία.

Δεν γίνεται να επέλθει κάποια αλλαγή στη ζωή μας εάν εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε την ζωή μας.

Εάν δεν είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε αλλαγές.

Τι μπορεί να μας κρατάει δέσμιους;

Πιθανόν ο φόβος, ο φόβος του παρελθόντος, για το άγνωστο, για το μη οικείο,  για την αλλαγή.

Μπορεί το οικείο να είναι ο γνωστός δρόμος για εμάς, ο δρόμος που μας έμαθαν, που χάραξαν οι άλλοι για εμάς αλλά ο καινούριος δρόμος είναι αυτός που εμείς διανύουμε με βάση τα δικά μας ‘’θέλω’’ και τις δικές μας ανάγκες.

Τελικά η αλλαγή είναι αυτή που θα μας φέρει την ηρεμία, την ψυχική γαλήνη μέσα μας γιατί θα είναι μία αλλαγή που εμείς θα θέλουμε, που εμείς θα φέρουμε.

Σε αυτό βοηθάει η θεραπεία. Δεν είναι εύκολο, πολλές φορές στο δρόμο υπάρχουν πολλά εμπόδια τα οποία δημιουργεί το παρελθόν, οι φόβοι μας, τα βιώματα μας, όμως το κέρδος θα είναι ότι στο τέλος θα κερδίσουμε τη ζωή μας και θα είναι η δική μας ζωή γιατί θα είναι το δημιούργημα μας, θα την φτιάξουμε όπως θέλουμε.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε εάν τελικά αξίζει ‘’η αλλαγή’’ ή χρειάζεται να επιμείνουμε στην αρχική μας άποψη ότι ‘’ο λόγος που δεν ζούμε καλά βρίσκεται έξω από μας τους ίδιους’’ .


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Το άλλο μας μισό...




Ψάχνουμε να βρούμε το άλλο μας μισό πιστεύοντας ότι αυτό θα μας γεμίσει και θα μας οδηγήσει στην ευτυχία.

Θα μας καλύψει το αίσθημα αυτό το δύσκολο για πολλούς ανθρώπους, μιλάω για το αίσθημα της μοναξιάς.

Το άλλο μας μισό που θέλουμε να έρθει στη ζωή μας και να καλύψει τα κενά που νοιώθουμε μέσα μας, που θα δώσει νόημα στη ζωή μας.

Ίσως μεγαλώσαμε ακούγοντας από τους γύρω μας ότι χρειάζεται να βρούμε το άλλο μας μισό για να ολοκληρωθούμε.

Το ερώτημα είναι όμως η ολοκλήρωση έρχεται τελικά όταν βρούμε κάποιον άλλον άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας μαζί του ή είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας;

Η απάντηση είναι ότι η προσωπική μας ολοκλήρωση είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς. Κανένας δεν μπορεί να καλύψει τα εσωτερικά μας κενά εάν δεν προσπαθήσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από το να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει, να τον αγκαλιάσουμε. Γεννιόμαστε μόνοι μας και πεθαίνουμε μόνοι μας. Βρίσκουμε έναν άνθρωπο που θα διανύσουμε μαζί τη ζωή αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι απλά ο συνεπιβάτης στο ταξίδι της ζωής μας. Γιατί στην πραγματικότητα ο καθένας μας το ταξίδι της προσωπικής του ζωής το διανύει μόνος του.

Χρειάζεται να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Άλλωστε εμείς πρέπει πρώτα να τον αγαπήσουμε, να τον καταλάβουμε γιατί είναι ο δικό μας εαυτός. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να το κάνει αυτό για εμάς γιατί τότε θα απογοητευτούμε..

Να αποκτήσουμε μια υγιή αυτοεκτίμηση με το να πιστέψουμε σε εμάς. 



Και εάν κάτι δεν μας αρέσει πάνω μας, εάν νοιώθουμε ότι έχουμε ανασφάλειες, φοβίες, νοιώθουμε ότι σε πολλά πράγματα είμαστε αδύναμοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας τότε η λύση είναι να γεμίσουμε τα κενά μέσα μας, να τα επουλώσουμε ώστε να φτιάξουμε τη δική μας γέφυρα που θα μας οδηγήσει στην αντίπερα όχθη, στην ευτυχία, ισορροπία, αρμονία.

Μόνο εάν ο καθένας μας ψάξει την δική του προσωπική ολοκλήρωση, τότε  όταν θα βρει το άτομο που θα θέλει να μοιραστεί μαζί του τη ζωή, αυτό που θα τους ενώνει θα είναι μια γνήσια, καθαρή αγάπη. Θα θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και όχι έχω ανάγκη να είμαι μαζί του. Έχω ανάγκη για να με προστατεύσει, να εξαρτηθώ μαζί του, να καλύψω τα δικά μου κενά και ανασφάλειες.

Θα κλείσω με μια φράση: Μην ψάχνεις το άλλο σου μισό.. Είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, ψάξε για το άλλο σου ολόκληρο..




Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Συναισθηματικό φαγητό




Φαγητό, κάτι που για κάποιους ανθρώπους είναι κάτι παραπάνω από το ‘’καλύπτω την βιολογική μου πείνα’’. Μέσα από αυτό στην ουσία καλύπτεται ένας πυρήνας συναισθηματικών αναγκών.

Μπορεί να τρώμε επειδή είμαστε στεναχωρημένοι, αγχωμένοι, χαρούμενοι, θυμωμένοι, μπορεί και από ανία ή από αισθήματα κενού μέσα μας.

Είναι σαν το φαγητό να γίνεται ένα ναρκωτικό για εμάς που θα μας ανακουφίσει από το άγχος μας, τους φόβους μας, τις ανασφάλειες μας.

Τι εννοούμε με τον όρο συναισθηματικό φαγητό; Ας πούμε ένα παράδειγμα. Γυρνάω σπίτι μου μετά από μία μέρα που υπήρχε ένταση, κούραση και αρχίζω να τρώω και συνεχίζω να τρώω παρόλο που χόρτασα.

Και μετά έρχονται οι ενοχές. ‘’Γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου’’; Που αυτό όμως μας δημιουργεί περισσότερο άγχος, ένταση και πάλι η διέξοδος είναι το φαγητό.
Στην ουσία μέσα από αυτό είναι σαν να ταΐζουμε τα συναισθήματα μας.

Πολλές φορές συμβαίνει να υπάρχει δυσκολία απώλειας βάρους που οφείλεται όμως στο μυαλό μας και όχι εξαιτίας του μεταβολισμού μας.


Ποιες είναι οι αιτίες του συναισθηματικού φαγητού;

Όταν οι γονείς επιβραβεύουν ή εκφράζουν τα συναισθήματα τους μέσα από το φαγητό.

Πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις είναι συνδεδεμένες με αυτό όπως γάμοι, βαφτίσια και άλλα διάφορα.

Η Υπερκατανάλωση φαγητού θα μπορούσε σε κάποιους ανθρώπους να είναι διέξοδος. Να προσφέρει ένα είδος εικονικής ασφάλειας.

Θα μπορούσε να πάρει την μορφή εκτόνωσης από αρνητικά συναισθήματα, φόβους, ανασφάλειες.

Πολλές φορές συμβαίνει όταν νοιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο της ζωής μας ή κάποιος άλλος μας ασκεί έλεγχο τότε μπορεί να λειτουργεί ως καταφύγιο για εμάς.

Είναι άμεσα συνδεδεμένο και με μία αρνητική εικόνα που μπορεί να έχουμε για το σώμα μας.

Ίσως είναι και μία αυτοτιμωρητική στάση προς τον εαυτό μας όταν έχουμε μάθει να μην τον εξωτερικεύουμε τον θυμό μας αλλά να τον στρέφουμε μέσα μας.


Τι μπορούμε να κάνουμε εάν νοιώθουμε ότι το φαγητό έχει πάρει άλλες διαστάσεις μέσα μας;

Βοηθητικό θα ήταν ένα ημερολόγιο διατροφής. Σαν μια μορφή αυτοπαρατήρησης όπου θα καταγράφουμε τις ποσότητες που καταναλώνουμε, τις ώρες, τι σκέψεις και τι συναισθήματα συνδέονται πιο έντονα με το φαγητό.

Χρειάζεται να προσπαθούμε να διαχωρίσουμε την φυσιολογική πείνα από την συναισθηματική. Τρώμε αυτή τη στιγμή επειδή πεινάμε πραγματικά ή για άλλο λόγο;

Επίσης δεν θα πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας σε αυστηρή δίαιτα γιατί θα υπάρχει μέσα μας έντονος περιορισμός και κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Να κατανοήσουμε το κομμάτι του εαυτού μας που έχει αυτή τη σχέση με το φαγητό και να μην το επικρίνουμε . Στην ουσία το φαγητό έρχεται να καλύψει βαθύτερους φόβους μας, αγωνίες μας, αισθήματα μοναξιάς, απόρριψης και πολλά άλλα οπότε βάζοντας τα μαζί του είναι σαν να τα βάζουμε στο τέλος με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το συναισθηματικό φαγητό είναι στην ουσία τα συναισθήματα, οι φόβοι μας, οι ανασφάλειες μας που θέλουν να βγούνε από μέσα μας και επειδή δεν βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν στο τέλος ξεσπάνε μέσα από εκεί..

Όταν έχουμε τέτοια σχέση μαζί του η πείνα δεν προέρχεται από το στομάχι μας αλλά από τις ενδοψυχικές μας συγκρούσεις…


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα






Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Τα ‘’Όχι’’της Ζωής μας..




Πολλοί  από εμάς μπορεί να δυσκολευόμαστε  να πούμε ‘’όχι’’ στους γύρω μας.

Πώς μπορεί να εμφανίζεται; Να μας ζητάει κάτι ένας φίλος και να μας είναι δύσκολο να το αρνηθούμε. Να παίρνουμε μεγαλύτερο φόρτο εργασίας στη δουλειά. Να θέλουμε να μην πάμε στο ίδιο εστιατόριο που θέλει επανειλημμένα ο φίλος μας αλλά να νοιώθουμε ότι δεν γίνεται να του αρνηθούμε. Να επιθυμώ άλλα πράγματα και άλλα στο τέλος να κάνω.

Μου είχε πει κάποιος ‘’Κουράστηκα να μην μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Να τους ευχαριστώ όλους. Δεν έχω την δύναμη να αρνηθώ. Εκείνη τη στιγμή που μου ζητάει κάποιος κάτι και θέλω να του αρνηθώ είναι σαν να υπάρχει ένας κόμπος στο λαιμό και το στομάχι μου σφίγγεται.  Μου έχει τύχει να κάνω πράγματα που στην πραγματικότητα δεν ήθελα. Αυτό με γεμίζει μέσα μου με απογοήτευση και θυμό προς τον εαυτό μου. Είναι σαν να είναι ένας μεγάλος περιορισμός για μένα. Δεν μπορώ όμως να κάνω διαφορετικά’’.

Τι αλήθεια είναι αυτό που μας εμποδίζει να αρνηθούμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν επιθυμούμε να κάνουμε; Οι λόγοι θα μπορούσανε να είναι πολλοί. Μπορεί μέσα μας να υπάρχει ο φόβος να μην το εκλάβει το άτομο που μας ζητάει κάτι και εμείς του αρνούμαστε ως απόρριψη και ως άμεση συνέπεια να  επηρέαζε την σχέση μας μαζί του. Ίσως είμαστε άνθρωποι που νοιώθουμε ότι θέλουμε να αποφεύγουμε τις εντάσεις και τις συγκρούσεις και νοιώθουμε ότι ένα ‘’όχι’’ δικό μας θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια ένταση.

Υπάρχει και η περίπτωση να έχουμε μάθει να λέμε  σε όλους ‘’ναι’’. Ίσως από τότε που ήμασταν μικροί μας είχαν κολλήσει την ετικέτα του καλού παιδιού που δεν πρέπει να μαλώνει, να κάνει φασαρία και να λέει ‘’όχι’’.

Τι συμβαίνει όμως όταν κάνουμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν επιθυμούμε; Αυτό έχει αντίκτυπο σε εμάς τους ίδιους. Οι συνέπειες είναι να επηρεάζεται η αυτοεκτίμηση μας , να υπάρχει σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό . Μπορεί μέσα μας να αισθανόμαστε θυμό και αδικία.

Χρειάζεται να βρούμε τις αιτίες που κάνει να είναι τόσο δύσκολο να αρνηθούμε κάτι, να τις κατανοήσουμε γιατί δημιουργήθηκαν και να προσπαθήσουμε να τις αποδυναμώσουμε.

Να γίνουμε πιο διεκδικητικοί και να θέτουμε τα δικά μας όρια.

Το μόνο σίγουρο είναι λέγοντας συνέχεια ‘’ναι’’ στους άλλους στο τέλος λέμε ‘’όχι’’ στον ίδιο μας τον εαυτό..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Παρελθόν και βιώματα…




Μέσα από την θεραπεία ξαναβιώνουμε και παρατηρούμε τη ζωή μας.

Πολλοί από εμάς μπορεί ηλικιακά να μεγαλώνουμε αλλά να είμαστε στην πραγματικότητα καθηλωμένοι σε τραύματα της παιδικής και της εφηβικής μας ηλικίας.

Χρειάζεται όταν είμαστε μικροί να νοιώθουμε ότι οι σημαντικοί άλλοι για εμάς μας δείχνουν αποδοχή, αγάπη, είναι πραγματικά εκεί, σέβονται και κατανοούν τα δικά μας θέλω και τις δικές μας ανάγκες. Αλλιώς μεγαλώνοντας θα είμαστε καθηλωμένοι σε προηγούμενες περιόδους της ζωής μας. Μπορεί να κρύβουμε μέσα μας έναν έφηβο ή ένα παιδί.

Όπως ένα παιδί νοιώθει ότι χρειάζεται να στηρίζεται σε κάποιον μεγαλύτερο για να νοιώσει ασφάλεια, ως ενήλικες ψάχνουμε μία εξαρτητική σχέση που θα στηριζόμαστε σε κάποιον ή να δυσκολευόμαστε να αναλάβουμε πρωτοβουλία. Να έχουμε ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση, αποδοχή από τους άλλους.

Η όπως ένας έφηβος που δεν έχει διαμορφώσει την ταυτότητα του και είναι σαν να την ψάχνει, να νοιώθουμε ότι δεν έχουμε βρει την πραγματική μας ταυτότητα και δεν έχουμε έρθει σε επαφή με τις πραγματικές μας ανάγκες.

Μέσα από την θεραπεία είναι σαν να ξαναζούμε τη ζωή μας αλλά με τα μάτια ενός ενήλικα.

Ο δρόμος της θεραπείας μπορεί να μας οδηγήσει να βρούμε την δικαίωση για αυτά τα οποία έχουμε περάσει, να εκφράσουμε πράγματα και να καταλάβουμε γιατί κάποιες καταστάσεις έχουνε τόση δύναμη πάνω μας ή ποιος είναι ο λόγος που συνεχώς πέφτουμε στο ίδιο μοτίβο από λάθη. Για ποιόν λόγο ενώ δεν είμαστε ευτυχισμένοι αισθανόμαστε μέσα μας εγκλωβισμένοι.

Κατανοώντας το παρελθόν βοηθούμε στο να μην επισκιαστεί το παρόν μας..



Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Κρίση Πανικού: Πώς μπορεί κάποιος να την βιώνει..





Εάν ήμασταν λίγο στο μυαλό ενός ανθρώπου που βιώνει κρίση πανικού πιθανόν θα μας έλεγε...

‘’ Νοιώθω  να έρχεται κάτι πάνω μου και εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω.  Με κάνει να αισθάνομαι σαν να είμαι μέσα στη θάλασσα που όμως εκεί που είναι ήρεμη αρχίζει να έχει τρικυμία αλλά μου είναι αδύνατο να κολυμπήσω και να βγω έξω στην στεριά. Κοκκινίζω, ιδρώνω, η αναπνοή μου αρχίζει να γίνεται πιο κοφτή και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Το σώμα μου μουδιάζει και αρχίζω να ζαλίζομαι σε σημείο που νοιώθω ότι θα χάσω τις αισθήσεις μου και θα λιποθυμήσω’’.

Και όταν τελειώσει ο πανικός ένας ακόμα φόβος, ‘’ θα μου ξανασυμβεί;’’

Η Κρίση Πανικού ξεκινάει κάποια στιγμή ξαφνικά, απρόσμενα, ψάχνουμε να βρούμε την αιτία. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έγινε. Μπορεί να βρισκόμαστε εκείνη την ώρα σε ένα αστικό, στη δουλειά μας, στο σπίτι μας.

Κάποιο άτομο που έχει βιώσει κρίση πανικού πάντα υπάρχει μέσα του ο φόβος μην ξανασυμβεί και αυτό αυξάνει τις πιθανότητες να επακολουθήσουν και άλλες κρίσεις πανικού.

Παρουσιάζεται ξαφνικά και εκδηλώνεται με επεισόδιο έντονου φόβου, τρόμου και ανεξέλεγκτου άγχους.

Η κρίση πανικού κάνει ένα άτομο να αισθάνεται ανήμπορο διότι η κρίση έρχεται ξαφνικά σε κάποια στιγμή της ημέρας σε οποιοδήποτε μέρος χωρίς προειδοποίηση.

Οι σκέψεις καλπάζουν ασταμάτητα. Το άτομο νοιώθει ότι δεν μπορεί να τις ελέγξει, νοιώθει ότι τα χάνει, ότι θα τρελαθεί, θα λιποθυμήσει ή θα πάθει καρδιά.

Η κρίση πανικού είναι ένα σωματικό ξέσπασμα.

Χρειάζεται μέσω χαλάρωσης και άλλων τεχνικώς απόσπασης προσοχής να μάθουμε να διαχειριζόμαστε  τα σωματικά συμπτώματα σε περίπτωση  κάποιου επεισοδίου πανικού.

Φυσικά το σημαντικότερο είναι για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί  να βρεθούν οι αιτίες που το προκάλεσαν.

Οι αιτίες συνήθως είναι βαθύτερες ενδοψυχικές συγκρούσεις που μας δημιουργούν έντονο άγχος, πίεση, ανασφάλεια, θυμό.

Επιπλέον το άγχος της καθημερινότητας, οι απαιτήσεις που βάζουμε στον εαυτό μας, όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στα πρέπει’’ σε σημείο να χάσουμε τα ‘’θέλω’’ μας τότε όλα αυτά μπορούνε να γεμίσουν το βάζο της ζωής μας που πιθανόν μπορεί όταν εκδηλωθεί η κρίση πανικού να έχει ήδη ξεχειλίσει...

Η σωματική και ψυχική μας υγεία είναι δύσκολο να διατηρηθεί εάν ζούμε μια ζωή που είναι ενάντια στη πραγματική φύση του καθενός μας..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα



Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Θυμός: Εκρήξεις και Ξεσπάσματα Θυμού



Στους περισσότερους από εμάς μπορεί να υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή μας που αισθανθήκαμε να βγαίνουμε εκτός εαυτού και να μην μπορούμε να ελέγξουμε το θυμό μας. Τι συμβαίνει όμως εάν αυτό είναι κάτι που υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα μας;

Πολλές φορές ένας άνθρωπος ο οποίος έχει συχνά εκρήξεις θυμού μπορεί να νοιώθει ότι δεν είναι ελεγχόμενο. Σαν ένα ξέσπασμα που πρέπει να γίνει για να ηρεμήσει.

Οι αιτίες που μπορεί να το πυροδοτήσουν μπορεί να είναι σημαντικές μπορεί και ασήμαντες.

Ένα είναι σίγουρο ούτε το άτομο που έχει το ξέσπασμα ούτε οι γύρω του είναι καλά σε μία τέτοια κατάσταση.

Ο θυμός μπορεί να εκφραστεί είτε προς τον εαυτό μας είτε προς κάποιο άλλο άτομο.

Το ερώτημα είναι πώς μπορώ να διαχειριστώ το θυμό μου εάν τον νοιώθω ότι είναι έντονος και ανεξέλεγκτος;

Χρειάζεται να τον αποδεχθούμε και να δούμε ποιες βαθύτερες ανάγκες μπορεί να καλύπτει. Δεν χρειάζεται να επικρίνουμε τον εαυτό μας εκείνη τη στιγμή που το νοιώθει. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να αποδυναμωθεί.

Να κάνουμε μία αυτοπαρατήρηση στις συνθήκες που πυροδοτείται ο θυμός ,ποιες σκέψεις μπορεί να τον ενεργοποιήσουν.

Να εντοπίσουμε τα προειδοποιητικά σημάδια πριν γίνει κάποιο ξέσπασμα.

Σίγουρα μια ισορροπημένη διατροφή, η φυσική άσκηση και ένας καλός ύπνος θα ήταν βοηθητικά στο να αυξάνουν το αίσθημα της ηρεμίας μέσα μας.

Σε πολλούς ανθρώπους είναι βοηθητικό μέσα από εναλλακτικούς τρόπους όπως το γράψιμο, τη ζωγραφική, τη μουσική να εκφράσουν πράγματα και να μειώσουν την ένταση που νοιώθουν μέσα τους.

Η απόσπαση της προσοχής μας σε κάτι που θα μπορούσε να μας ηρεμήσει όταν νοιώθουμε συναισθηματική φόρτιση, κάποιες τεχνικές χαλάρωσης ή το να δημιουργήσουμε μέσω της φαντασίας μας κάποια χαλαρωτική για εμάς εικόνα μπορεί να είναι εξίσου βοηθητικό.

Σίγουρα τα ξεσπάσματα θυμού μπορεί να πληγώνουν τους δικούς μας ανθρώπους και εμάς να μας δημιουργούν ενοχές. Οπότε είναι καλό εάν νοιώθουμε ότι είναι μη ελεγχόμενο να ζητήσουμε και τη βοήθεια κάποιου ειδικού.

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους από τότε που γεννιόμαστε. Χρειάζεται όμως να το εκφράζουμε και να το διαχειριζόμαστε σωστά αλλιώς μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές σε εμάς τους ίδιους που το βιώνουμε αλλά και στους ανθρώπους που είναι κοντά μας και το δέχονται.

Δεν είναι ο θυμός που καταστρέφει αλλά οι πράξεις και οι συνέπειες που προέρχονται από αυτόν..


Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα